2007/03/19

عید86


چهار شنبه سوری امسال فیلم سینمایی واسه ی خودش بود. کرکر خنده! ازسه شنبه 22 تا سه شنبه هفته ی بعد 29 جشنه.

22 که خواخوران امرا بوشوییم چهارشنب رِ خیابان همه امر گفتیدی دنیدیدی همه روزه تا هفته بعد جشن ایسه امَ کلی ذوق بکدیمی فردا شب بوشوییم بیرون بیدییم مردم همه مشغول خو کاران روزانه ایسیدی امَ هتو هاج و واج ایسبیمی چِرِ خبری نییه.پس فردا باموییمی بیرون خرید عید شب بوکونیم بیدِییم که مردم گیدی دنی چهار شنبه شب اَ هفته چهار شنبه سوری ایسه مَرَ دینی دِ نیدینی من کویَ ایسم او کسی که اَ حرفَ بزه کله سر دِ من بِزِم او نیگاه بوکود دِ من بِزِم او نگاه بوکود خلاصه مردم باموییدی امرَ از هم جدا بوکودید.راستی شیمی عید مبارک ببه چهار شنبه شب شمره خوش بگذشته امر که خوب بو امی زاکان هتو هتو صدا کودیدی اَ طرف بوم او طرف بوم اَ طرف تق او طرف تق اَ طرف توق او طرف توق .خلاصه همه مردم صدا کودیدی. زاکان از اَ آتیش ازاو آتیش هتو هتو جیویشتیدی.خلاصه شیمی عید مبارک ببه الهی سالان سال کنار شیمی خانواده شیمی چهار شنبه شب و شیمی عیدَ جشن بیگیرید.

از لحجه ی غیر طبیعی گیلکی بیایم بیرون چهار شنبه سوری امسال مثل سال های پیش برام خوشایند نبود البته این رو هم بگم که از چهارشنبه سوری 2 تا سال های قبل هم بدتر بود آخه من 2 ساله 4 شنبه سوری رو کنار دختر خاله ی عزیزم نیستم

بهترین جنبه مثبت 4 شنبه سوری امسال این بودش که فردی رو که مدت ها بود منتظر بودم از نزدیک ببینمشو یک کلمه باهاش حرف بزنم دیدم دو کلمه باهاش حرف زدم اون دو کلمه شامل بود از سلام و خداحافظ .حالا بماند که اون فرد کیه و چیه.

2007/03/15

آتش ِ سرد


در بستر خود آرامیده ام ودر افکار خود غوطه ورم. سکوت مطلق همه جا را فرا گرفته. حال بهترین وقت است تا اشک هایم را نثار بالشم کنم و بی صدا بگریم. نیمه شب است و همه خوابیده اند.هرگز نمی دانم چه طور خوابیده اند و شب به این مهمی را از یاد برده اند. لحظه ای خانه را تجسم می کنم وبا این فکر لبخندی بر روی لبان پر بغضم می نشیند. حس می کنم آن جا هستم. در خانه. کنار توده ی آتشی ایستاده ام و لبخند می زنم. گرمای مطبوع آتش را حس می کنم و مانند جسمی آن را در آغوش می فشارم. صدای ترقه همه جا را پر کرده و هیچ لحظه ی خالی از صدا وجود ندارد. دخترها و پسرها با چهره های بشاش و لبریز از شور و شوق در کوچه ها و خیابان ها راه می روند.همه در دست های خود بسته های ترقه دارند و گه گدار صدای ترقه همراه با جیغ چند نفر به گوش می رسد.کسی به من پیشنهاد می کند که از روی آتش بپرم.با شور و ولعی بچگانه پیشنهادش را می پذیرم.با پرش از اولین توده آتش لبخندی گرم بر لبانم می نشیند.با پرش دوم لبخندم تبدیل به قهقهه ای کودکانه می شود. با پرش سوم حس پرواز را در وجودم می پرورانم. پروازی بی دغدغه . مانند کبوتری سبکبال. با پرش چهارم...

از فکر وخیال خود بیرون می آیم و خود را در اتاقی سرد و منزوی می یابم . اشکها به چشمانم هجوم می آورند. با تمام شدت می گریم. آه خدایا! چرا صبح نمی شود!؟

نوشته:دنیا