مداد رنگی

!گیلان همیشه سبز

2009-08-23T03:49:00.000-07:00

! اینجا گیلان من است

! گیلان همیشه سبز من

! و من در میان این آب روان به انتظار نشسته ام

! به انتظار جوانه زدن

!به انتظار دگر بار سبز شدن

!دگر بار روئیدن

!!! سوکس

2009-07-09T08:03:00.000-07:00

اقا جریان این سوسکه انقدر توپه که حد نداره

من این سوسکه رو تو حونمون کشتم ولی دیگه حوصله ام نکشید که ورش دارم و بندازمش تو سطل آشغال بعد از 4 روز داشتم از همون ناحیه عبور می کردم که دیدم به شکل عجیبی به صورت عمودی در هوا معلقه ! خوب که دقت کردم دیدم یه عنکبوت روش وایستاده و داره روش عملیات انجام می ده !

چن تایی ازش عکس گرفتم که بهترینش رو با یه سری اعمال Microsoft office picture manager درستشون کردم که بهتر معلوم بشه !

به هر حال بعد از ظهر دوباره اومدم و دیدم از حالت عمودی به حالت افقی در اومده مثل عکس دوم !

اگه سوسکی 3

2008-10-05T12:28:00.000-07:00

قبل از این که داستان رو بخونین بگم که هوم علیرضا دستت برای انتقادت در مورد :دی درد نکنه سعی می کنم کمتر ازش استفاده کنم ! داستان رو بخونین و لذت ببرین از این به بعد هم سعی می کنم کمتر مطالب خارج از محدوده بذارم به خاطر وقت کمی که دارم برای نوشتن یا تایپ بیشتر سعی می کنم این وقت ها رو برای نوشتن داستان هام بذارم تا مطالب متفرقه دست حمید هم برای انتقادش در مورد داستان مهتاب یا همون moonlight درد نکنه که گفت فعل های ماضی رو یه خرده قاطی پاتی نوشتم سعی می کنم اصلاحش کنم !

فصل 3 : دعوا !!!

همه عین بمب منفجر شدن .....!!!

همه به جز انوش !!!

قاسم با خنده پرسید : حالا چرا انوش ؟ چرا کاوه نه ؟ یا اردلان ؟

نیوشا جواب داد : 1_چون کاوه داداشمه 2_چون اردلان اختراعاتش حرف نداره 3_انوش فقط کارش تو تیکه پروندن خوبه که اونم با یکمی تمرین خودمون هم می تونیم انجامش بدیم !

انوش در این لحظه خیلی خیلی قرمز شده بود هم از لحاظ عصبانیت هم از لحاظ خجالت. من نمی دونم چه جوری چهره ی قهوه ای رنگ سوسک ها تبدیل به قرمز میشه دیگه خودتون قیافه ی انوشو تصور کنین من بیش از این نمی تونم توصیف کنم .

یه دفعه داد زد و گفت : خانم نیوشا اگه خیلی عاشق اون پسر چشم آبی احمق هستین که فقط رنگ بالش از بقیه سوسک ها روشن تره ( انوش داره به بور بودن مهبد اشاره می کنه ) می تونین برین با همون انتر دوست بشین ! آره!!! آره!!! چه خوش خیالم من !!! اونم حتما میاد به احمقی مثل تو پیشنهاد دوستی می ده البته خودش کمیتی از احمقیت تو نداره اگر نداشت دنبال اون عسل خانوم راه نمی افتاد و واسش هانی هانی نمی کرد . منو بگو به خاطر کی پیشنهاد دوستی اون همه دختر خوشگل تر و پولدار تر از تو رو رد کردم به خاطر یه دختر که کار شب و روزش شده مسخره کردن من !!!

نیوشا گفت : پس بگو به خاطر پول بابام باهام دوست شدی در ضمن تو پولدار تر از بابای من از کجا می خوای گیر بیاری؟؟؟

انوش جواب داد : خوبه خودت داری اعتراف می کنی : پولدار تر از بابای من! مطمئن باش تا وقتی کاوه و شیدا اینجا هستن چیزی از اون ارث به تو یکی نمی رسه در ضمن آره به خاطر پول بابات باهات دوست شدم عاشق چشو ابروت نشده بودم که !!!

با خشم داشت از اتاق بیرون می رفت در همون حین با لحنه مسخره ای می گفت : پولدار تر از بابای من !!! نیست بابای من آه در بساط نداره و 2 برابر بابای تو در ماه در نمیاره به خاطر همون اومدم با تو دوست شدم چون آدم قحطی بود.

انوش رفت نیوشا هم نشست گریه کرد .

قاسم و اردلان همین جور هاج و واج مونده بودن ! شراره و شیدا سعی می کردن نیوشا رو آروم کنن! کاوه هم یه لبخند احمقانه روی لبش نشسته بود و زیر لب یه چیز می گفت و به گفته ی خودش می خندید ! بعد از چند ثانیه یه اشاره به اردلان زد و پاشد و از اتاق رفت بیرون اردلان هم همینجور ماتم زده دنبالش رفت . قاسم که دید نمی تونه بین دخترا بشینه پاشد دنبالشون رفت . انوش رفته بود توی حیاط و بین علف ها دراز کشیده بود و به آسمون نگاه می کرد . صدای خنده ی کاوه که می گفت : اگر دیدی سوسک جوانی در حیاطی دراز کشیده و زل زده به آسمون بدون یه گوهی خورده دعوا گرفته!با کی ؟؟؟ اونشو دیگه جرأت کنین از خودش بپرسین ! ولی انوش حال کردم خوب زدی تو حالش تا خواهر من باشه پاشو از گلیمش دراز تر نکنه !!!

اردلان گفت : خب حالا توام مثلا خواهرته ها !! نمی خواد آتیش دعوا رو زیاد کنی و چوب بریزی توش ! انوشیروان بیا برو معذرت خواهی کن واقعا حرف بدی زدی !

انوش دوباره گر گرفت و گفت : چی ؟؟؟ من برم معذرت خواهی کنم؟؟؟ من؟؟؟ تو خواب ببینین همتون!!! از همون موقع که به نیوشا پیشنهاد دوستی دادم متوجه می شم به اون پسره توجه خاصی داره مگه من خرم ؟؟؟ گوشام دراز شده کاوه ؟؟؟ راستشو بگو دراز شده ؟؟؟

کاوه که دید انوش داره جدی حرف می زنه گفت : نه!!

انوش ادامه داد : نکنه دم در آوردم؟؟؟؟ یا پاهام به جای اینکه 6 تا باشن شدن 4 تا نکنه رنگم از قهوه ای به طوسی خاکستری تغییر پیدا کرده هان؟؟؟؟

اردلان و کاوه گفتن : هیچ کدوم از اینایی که گفتی اتفاق نیافتاده !!!

انوش گفت : اگه نیفتاده پس چرا....؟؟؟ هان چرا نیوشا من رو خر گیر آورده ؟؟؟اگه خیلی دوست داشت بااون دوست شه می رفت با اون دوست می شد اگر هم مهبدرو بیشتر دوست نداره چرا انقد به روم میاره؟چرا نمی گه منو دوست نداره تا من هم برم با دختر مورد علاقه ام دوست بشم؟؟؟

کاوه گفت : ههههوووو !!!!! دختر مورد علاقه ات کسی به جز خواهر منه؟؟؟

قاسم که تازه وارد جمع شده بود گفت : مگه به غیر از نیوشا کس دیگه ای رو هم دوست داری ؟؟؟

کاوه جواب داد : فضول رو بردن جهنم گفت هیزمش تره ...!

اردلان گفت : کاوه تمومش کن ! قاسم من و انوش نیست که هر چی دلت می خواد بهش بگی خیلی از ما بزرگتره !

انوش جواب قاسم رو داد که : نه ولی موقعیت های بهتر از نیوشا داشتم !

کاوه گفت : راستی انوش تو جدی پولدار تر از بابای من از کجا می خوای گیر بیاری ؟

انوش گفت : برو بمیر اینو گفتم که یه چیز گفته باشم که روی نیوشا رو کم کنم و گرنه معلومه که توی رشت از بابای تو پولدار تر پیدا نمیشه البته بذار روی این تأکید کنم توی رشت من که از شهر های دیگه خبر ندارم . ولی تا چند وقت دیگه خبر دار می شم.

اردلان گفت : منظورت چیه ؟

انوش جواب داد : خب به احتمال زیاد من توی کنکور یه شهر دیگه قبول می شم .

کاوه گفت : می شی که می شی! چه ربطی داشت! قبول شدی باید به فکر این باشی که چه جوری منو راضی کنی که بذارم تو بری چون نمی ذارم بری اگر هم گذاشتم خودم باهات میام اردی رو هم شاید با خودمون بردیم .

انوش گفت از همون اول می دونستم اگه با تو دوست بشم از شرت خلاص نمی شم از دست تو هم خلاص نشم لااقل از دست خواهرت خلاص می شم .

تا کاوه اومد جواب بده یه نفر داد زد : کککککککککککککککاااااااااااااااااااااووووووووووووووووهههههههههههه!!!!!!!!!!!!!!!

تا فصل بعدی و مطلب بعد بای ...!

اندیشه های شریف جدید

2008-10-04T12:35:00.000-07:00

امروز یه جورایی شنبه بود

یه جورایی روز اول هفته بود

یه جورایی روز اول مدرسه بود

و یه جورایی اول بدبختیای من بود

خب می دونین تا حالا مدرسه ی ما درست نشده بود و چون ساختمون مدرسه ی قبلی جا نداشت مجبور بودیم یک روز در میون بریم مدرسه !

خلاصه از این به بعد باید مثل بچه های دیگه بریم مدرسه و شما هم از شر سوسو های من خلاص می شین !

وووااااااااااایییییییییی!!!!

نمی دونین چه مدرسه یی بود ! 3 یا 4 تا طبقه داشت آخه دقیق نمی دونم از طبقه ی دوم به بعد رو بسته بودن تا کاراش تموم شه !

ااااااااااا ههههههههههه !!!!

خیلی ابهت داشت خود راه پله اش 2 تا کلاس می شد :دی

همه ی کلاس ها بزرگ بود دیوار و کف و نمای ساختمون همه یه سنگ کرم رنگ خوشگل بود :دی ته راهرو هم یه پنجره ی گنده داشت که به سمت جلوی ساختمون بود منظره ی توپی داشت !

و از اونجایی که ساختمون وسط یه فضای بازه که دورش همه زمینه توی هر کلاس که برین یه فضای سبز توپ می بینین یه جا دشته توش پره علف یه جا دشته توش پره گل یه جا بید مجنون یه جا کلی درخت خلاصه هر پنجره منظره ی خودش رو داره !

اما ...

اگه بخوای به این همه ابهت رو ببینی باید از یه جایی رد بشی که من اسمش رو گذاشتم "هفت خوان اندیشه های شریف" :دی

یه منطقه هست دمه ورودیه مدرسه مون که کلش باتلاقه گل ( گلی که خشگله رو نمی گم منظورم گله خاک و آب رو قاطی می کنی چی میشه ؟ همون! ) و علف و آب و خلاصه کلی چاله چوله داره که جدا اگه ازش رد شی و یه جا از لباسات کثیف نشه باید بهت یه پرادو دو در جایزه بدن :دی

خب این منطقه برای افرادی که مثل من پیاده می رن مدرسه خیلی رد کردنش سخته ولی خب ترمه ی همیشه پیروز امروز از این هفت خوان زنده بیرون اومد !

بعدا اگه دوربین همرام بود و از جلوی مدرسه مون رد شدم یه چند تا عکس توپ می گیرم می ذارم ببنین چه جاهای توپی نصیبه آدمای توپ می شه !:دی

یه جورایی داریم رو دست میرزا کوچیک(تیز هوشان پسران رشت) بلند می شیم

آخه برای دوره ی راهنمایی شون یه ساختمون جدید ساختن البته قرار بود این ساختمون مال دورره ی دبیرستان فرزانگان ( تیزهوشان دختران رشت ) باشه که گفتن به خاطر یه سری دلایل که تقریبا می شه گفت روابط دوستانه ی بین دختر ها و پسر ها منظورشون بود گفتن که صحیح نیست مدرسه ی دخترا اینجا باشه ( آخه ساختمون جدیده کنار دبیرستان میرزا کوچیک بود ) یه ساختمون توپ براشون ساخته بودن به خاطر همون گفتم رو دستشون بلند شدیم :دی ولی آخر سر نصیب دوره ی راهنمایی میرزا کوچیک شد !

خب زیادی حرف مفت زدم !

تا مطلب بعدی که به احتمال زیاد قسمت 3 اگه سوسکی هست بای !

2008-10-02T14:20:00.000-07:00

خب ...

سلام بر همه ی عزیزان :دی

نمی دونم چرا امشب شادم شاید به خاطره اینه که آزادانه جواب یه نفرو دادم و مغزم خلاص از هر چی تصمیم گیری تو دنیا ئه خب خب خب

خبرای جدید دارم براتون هر کی چهارشنبه ی این هفته آن نشه و بهم تولدم رو تبریک نگه پیشه من به اندازه ی .... لعنت خدا بر جانه شیطان من می خوام تولدم رو تبریک بگین همین باهاتون قهر می شم اگه این کارو نکنین به هر حال 17 مهر یادتون نره :دی

به هر حال من که می دونستم یه سری از این بچه ها از زیر کار در می رن و من مجبورم دوباره اسم بدم به هر حال :

نفر اول که خواهرم بود نوشت

نفر دوم کمیل بود که گفت من اینا رو نوشتم منم مجبورم اسم آرمان رو بدم وبلاگ شبانه ها

میثم هم گفت من از این مسخره بازیا خوشم نمیاد به جاش اسم ژیلا دوسته گله خودم رو می دم

هوم تارا هم گفت نمی تونه بنویسه ما هم گفتیم هوم (جای پیام فخرایی عزیز خالی آخه تکیه کلامش هومه من هم خیلی از این کلمه بدم میاد) به هر حال این وظیفه رو سپردم هوم به دسته پیام وبمستر سایت درن شان فنزاونم تو 360 بلاگ داره بره 5 تا بلایی که سرش اومده رو بنویسه هوم امیدوارم این کارو بکنه

حمید هم همیشه آدم وظیفه شناسی بود گفت چشم ما می نویسیم :دی

روم رو کم می کنم هر کی اومد گفت من نمی نویسم یا نمی تونم من دوباره اسم نمی دم به من یکی ربطی نداره باید بنویسین

و باز هم به خاطر کامنت های زیادتون مرسی این که همشون بالای 5 تا بودن و به هر حال علیرضا جون موفق باشی این که هر چند وقت یه بار کنکور رو بی خیال می شی و میای اینجا دور می زنی واقعا جای تشکر زیادی داره من یکی برات دعا می کنم که امسال تک رقمی بیاری :دی

فعلا تا دفعه ی بعد...

بازی های مرگ

2008-09-27T12:18:00.000-07:00

سلام به بروبچس عزیز !!!

یه چی که من نمی دونم چیه جدیدا توی وبلاگ ها و بلاگ های 360 مد شده که 5 تا از بلا هایی که به سرت اومده و جون سالم ازشون به در بردیم رو بنویسیم آخر سر هم 5 نفر رو مأمور کنیم که اونا هم 5 تا بلایی که سرشون اومده و جون سالم به در بردن رو بنویسن و انقد همینجوری بگرده دیگه نمی دونم تا کجا ممکنه ادامه داشته باشه !!!

اما همه این متن رو بخونین که مطالب خنده دار توش زیاد داره و این که خیلی دلم می خواد این 5 نفر رو بد بخت کنم که به خرابکاری هاشون اعتراف کنن !!!:دی

1_ اولیش ماله زمانی بود که من 4 یا 5 ساله بیشتر نبودم و رفته بودیم مشهد !! یکی از اون روزا حس این اومده بود که گل هایی رو به رنگ های مختلف بچینم و با خودم ببرم خونه خیلی خوشحال بودم تقریبا تا آخر کار هم دووم آوردم رسیدیم به یه کوچه مونده بود که به خونه برسیم اون موقع بود که یه گل به رنگ بنفش تیره که مایل به مشکی بود توجه ام رو جلب کرد کلکسیونم فقط یه گل مشکی کم داشت صاحاب خونه که ظاهرا اصلا راضی نبود من گل هاش رو بچینم چند دقیقه قبلش پیاده رو ی سنگ مرمریش رو شتسته بود من هم به محضه این که به اونجا رسیدم و پاهای کوچیکم رو گذاشتم زمین با مخ رفتم توی باغچه و دیگه هیچی یادم نمیاد تا وقتی که چشم وا کردم دیدم شکیبا فامیلمون بالا سرم وایستاده می گه ترمه بیا بریم بازی من هم با آرامش دوییدم دنبالش ولی جدا حوادث بعد از افتادنم رو یادم نمیاد بعد ها که از مامانم پرسیدم بهم گفت به هوش بودی سر پا وایستادی و تا خونه اومدی اما من اصلا یادم نیست!!

2_ دومیش ماله زمانی بوده که با زن پسر خاله ام به خونه ی مادریش رفته بودیم که من با baby سگشون بازی کنم و خودش هم یه خورده به قول رشتیا با مامانش و خواهرش کله گپ بزنه :دی من اون روز گیر دادم بیاین baby رو حموم کنیم baby هم به این حموم راضی نبود داشتم سرش رو می شستم که کف رفت تو چشش و منو گاز گرفت خیلی ترسیده بودم و جیغ می کشیدم منو بردن درمونگاه گفتن که اگه سگه هفته ی پیش واکسنشو زده مشکلی نیست یه دور با الکل بشورینش خوب می شه ! من این واقعه رو تا حالا ئاسه هیچکس تعریف نکرده بودم مطمئنم اگه خواهرام بخونن کله واسم نمی ذارن !

3_ سومیش هم این بود که از خدا پنهون که نبود از شما چه پنهون با امین (اون امینی که میاد اینجا واسم کامنت میذاره نه یکی دیگه )داشتیم توپ بازی می کردیم یه ساعت پیشش هم تو رشت همیشه بارونیه ما بارون اومده بود و همه چی خیس شده بود خلاصه توپ میفته بالا پشته بوم یه اتاقک که توی حیاطمونه تا حالا این اتفاق نیوفتاده بود اگه هم افتاده بود توپ با ارزشی نبود اما امین این توپ رو خیلی دوست داشت گرون خریده بودش از اون جایی که من توپ رو انداخته بودم اون بالا قهرمان بازی در آوردم گفتم نردبون رو بیارین من می رم بالا خلاصه نردبون رو آوردن و من رفتم بالا و توپ رو انداختم پایین جاتون خالی اون بالا گیر کرده بودم نمی دونستم چه جوری بیام پایین خلاصه دیدم یه نفر کله شو از پنجره آورده بیرون من هم ترسیدم مامانم باشه یا بره به مامانم بگه با هول اومدم پایین داشتم می دوییدم جوری که از پله ی سوم پام لیز خورد و افتادم پایین این که نمردم جایه شکر داره!

4_یه بار هم بازم با امین حوصله مون سر رفت گفتیم چی کار کنیم چشمون افتاد به درخت آلوچه ی همسایه بغلی درشت و سبز حال می داد بخوریم بازم چون من بزرگتر بودم و دیدم نسبت به بقیه ی بچه ها بهتر بود قدم هم از همه بلند تر بود از دیوار رفتم بالا و شروع کردم به کندن اه گل بگیرم این شانسو ه همون روز همسایه خونه بود و اومد بیرون داد و هوار راه انداخت من هم که گوز ترس تا دیدمش از دیوار 2 متری پریدم پایین چشتون روز بد نبینه من اون موقه قدم چقدر بود خلاصه ارتفاع زیاد بود با این حال من پریدم و زنده موندم ! البته بگم از این حادثه همچین جونه سالم به در نبردم یه تیکه از گوشت آرنجم کنده شد ولی به یه پوست آویزون بود برای این که نکنمش گذاشتمش رو پوستم و یه چسب زخم روش همونجوری پیوند خورد و الان یه گوشت اضافه روی آرنجم دارم !

5_ آخریش هم همین چند روز پیش اتفاق افتاد کل تابستون رو موندم خونه و پایه اینترنت و این وبلاگ زحمت کشیدم آخرش هم که اومدم یه روز برم پایین اینجوری شد !

روز آخر اومدم برم با امین و یاسمین و شقایق و بقیه ی بروبچس یه خرده بگیم بخندیم رفتم نشستم گوشه ی حیاط همه ی بچه ها از من کوچیکتر بودن بزرگترینشون 2 سال باهام اختلاف سنی داشت با این حال اونا بهترین دوستام بودن و من کل بچگیم رو باهاشون سر کردم یاسمین از وقتی به دنیا اومد با من بود تا الان دوسش دارم دوستمه و اون هم منو دوست داره همه شون رو دوست دارم اما تم من تغییرات کرده به دوستای اینترنتیم بیشتر علاقه نشون می دم شاید چون اونا ازم بزرگترن یا بهتر بگم هم سن و سالم هستن ولی به هر حال گوشه ی حیاط نشسته بودم و امین طبقه معمول منتظر بود مامانش بهش آب بده و با انده عطش داشت حرصش رو روی توپ خالی می کرد و اونا می کوبوند به دیوار کناره من از شانسه بدم توپ ر. با بیشترین توانش شوت کرد توپ خورد به دیوار و صاف اومد تو صورتم و صورتم رو ناقص مرد تا نیم ساعت نشسته بودم تا دیگه صورتم گزگز نکنه راستش رو بگم این سومین باری بود که امین توپ رو می کوبوند تو صورتم اونم از نوعه دو لایه اش اون پسر هایی که هنوزم که هنوزه می رن تو کوچه فوتبال با توپ لاکیه دو لایه می دونن من چه دردی رو تحمل کردم !!!

خب حالا وقت تعیین اون 5 نفر شده بین دوستام زیاد وبلاگ نویس نمی شناسم ولی به هر حال چند تاشونو می گم :

1: تینا ( خواهرم )

2:میثم (توی 360 بلاگ داری از زیره کار در نرو )

3: کمیل (که ارتش وحشی وبلاگشه و بهش عشق می ورزه )

4:تارا ( اون یکی خواهرم نه ! دوستم تارا ویلیامز )

5: خیلی دوست دارم خاطرات حمید ناظر انجمن سایت درن شان فنز رو بخونم (منتظرم حمید رضای عزیز)

moonlighte 1

2008-09-23T03:31:00.000-07:00

تئودور مثل همیشه زمان غروب در بالای تپه به پا ایستاده بود و سرکشی می کرد . باد در شاخ هایش می پیچید و صدای عجیب و ترسناکی ایجاد می کرد . همین عظمت او را بیشتر می کرد توله گوزن های کوچک همیشه از او می ترسیدند اما همین توله گوزن ها هم می دانستند در پشت آن چهره ی قوی و مسمم ، قلبی مهربان و کوچک قرار دارد!

قلبی که هم اکنون انتظار رسیدن ماه های آینده را می کشید . چند ماه دیگر توله گوزن های کوچک به دنیا می آمدند . رئیس جدید قبیله شور شوق خاصی برای دیدن اولین فرزندش را داشت تئودور جوان چند ماه دیگر اولین توله ی خود و رئیس بعدی قبیله را می دید .

تئودور در فکر و خیال به سر می برد و در همان حال در بالای تپه با وزش باد می جنگید و به گله ی خود که بیش از 50 گوزن پیر و جوان در آن زندگی می کردند نگاه می کرد .

ناگهان غم بزرگی او را در بر گرفت . نمی توانست باور کند که روزی مانند آلبرت پدرش که رئیس قبلی قبیله بود یا مانند گوزن های پیر و سالخورده ی دیگری که در پایین دره می دید که خسته و تنها در حال چریدن هستند بشود .

اما فکر این که اولین توله اش گوزن نری که زیبا و با عظمت والایی باشد که قرار است جای او را بگیرد دوباره شادش می کند و شور و شوق خاصی را در دیدگانش به وجود می آورد .

عده ای از گوزن ها با رئیس شدن تئودور موافق نبودند از نظر آن ها تئودور جوانی کنجکاو ، بی مسئولیت ، خیال پرداز و الکی خوش بود .

اما تئودور ثابت کرده بود که می تواند این گونه نباشد . اگر بخواهد که این گونه نباشد . ولی تئودور گشت و گذار در تپه ها و صخره ها را دوست می داشت از خیال پردازی در مورد آینده لذت می برد و از کنجکاوی کردن و داخل هر سوراخی را دیدن خوشش می آمد پس او می خواست که این گونه باشد . هنوز همراه گوزن های جوان تر به قله ی کوه ها می رفت و گشت و گذار می کرد اما مسئولیت های خود را در مورد گله فراموش نمی کرد و آن ها را به خوبی انجام می داد .

هوا رو به تاریکی است . تئودور هنوز بر فراز تپه ایستاده و خیال پردازی می کند که همسرش، جاسمین به کنارش آمد چند لحظه ای عاشقانه به یکدیگر نگاه کردند و بعد به افق های دور و غروب زیبای خورشید خیره شدند .

جاسمین نیز جوان کنجکاوی بود . آن ها همدیگر را در این گشت و گذار ملاقات می کردند و به شدت یکدیگر را دوست داشتند .

همه مشغول کار های خود بودند و برای استراحت آماده می شدند هوا تاریک شده بود و خورشید در آسمان دیده نمی شد . ناگهان صدای فریاد های سوزناکی آن ها را از کار باز داشت . صدا از طرف جاده ای که در آنسوی دشت قرار داشت می آمد . تئودور خود را در آماده باش کامل قرار داد و زود تر از گوزن های دیگر شروع به دویدن کرد تا از خطر های احتمالی برای گله جلو گیری کند . عده ای از گوزن های جوان نیز به دنبال او شروع به دویدن کردند زمانی که متوجه هم پایان خود شد برگشت با نگاه خشمگین خود به آن ها بفهماند که اول باید خطر را تشخیص بدهد و لازم است که آن ها به گله باز گردند .

جاسمین نیز در میان آن ها بود اما از جای خود تکان نمی خورد . تئودور به او زل زده بود و از او می خواست که برگردد . جاسمین پس از چند دقیقه سر خود را برگرداند و آرام و غمگین و البته نگران برای همسر عزیزش به طرف گله به راه افتاد .

تئودور با بالا ترین سرعتی که در توان داشت به طرف جاده حرکت می کرد . صدای ناله ها هنوز به گوش می رسید که هر لحظه بلند تر و زجر آور تر می شد .بالاخره به انتهای دشت رسید و پشت درختی پنهان شد .

این جا محل رفت و آمد موجوداتی بود که خود توانایی حرکت داشتند اما به خود زحمت حرکت نمی دادند و سوار موجودات دیگری می شدند که سرعت بسیار زیادی داشتند . این موجودات را انسان می گفتند یکی از آن ها که بسیار پیر و سالخورده بود در غار بالای کوه زندگی می کرد اما او از تونایی حرکت خود استفاده می کرد . بسیار مهربان بود و به گله کمک بسیاری می کرد گوزن های زخمی و بیمار را مداوا می کرد.

این موجودات خیلی کم از این محل عبور می کردند شاید سالی یک یا دو بار اما به هر حال تاکنون آزاری به گوزن ها و دیگر موجودات دشت نزده بودند .

تشکر

2008-08-26T11:39:00.000-07:00

با سلام به همه ی دوستان عزیز!!!

من یه تشکر به همتون بدهکارم !!!

البته نه بهمتون نه به اون کسایی که میان اینجا و هر چی دلشون می خواد می گن و آبروی منو می برن و آخرشم هیچی به هیچی !!!

ولی دوستان لازمه از دو نفر تشکر ویژه کنم ! دو نفر که همیشه اینجا سر می زنن و با نظراتشون یا بهم دلگرمی میدن یا راهنمایی می کنن که چه جوری بنویسم بهتره !!!

این دونفر امین و علیرضا ی عزیز هستن واقعا از ته دل از هر دوتا تون ممنونم از کامنت هایی که خرج من کردین هم همین طور !!!

در درجه ی دوم لازمه از اعضای سایت درن شان فنز و نظراتشون تشکر کنم : مهشید و نسترن و حمید و علی و دیگر اعضای سایت که واقعا تعدادشون خیلی زیاده نام بردنشون از محالاته !!!

علیرضا و امین هم از همین اعضای درن شان فنز هستن !!!

در درجه سوم از کسایی تشکر می کنم که مطالب اینجا رو می خونن ولی نه نظر می دن نه کامنت می ذارن نه مشکلات وبلاگم رو بهم می گن برای نام بردنشون هم می تونم خواهر های گرامی خودم رو نام ببرم !!!

ولی منم از یه چیز انتقاد کنم لطفا اگه متنو می خونین حتی اگه بی نام هم شد کامنت رو بذارین!!!

تعداد کامنت ها واقعا پایینه تا حالا نا امید نشدم و به نوشتن ادامه دادم اما لطفا لااقل از 5 تا کامنت بالا تر بره من میرم وبلاگ دوستا به خدا حسودیم می شه همه می گن خوب می نویسم پس کو تشویق ها و انتقاد هاتون ؟؟!!

چند وقتی نیستم در طی این مدت کسی هست که اعتراض کنه چرا دیگه نمی نویسم ؟؟؟

در مورد متن آتش هم بیشتر از اینا انتظار داشتم نه 2 تا کامنت لااقل 4 تا باید می بود دیگه نه؟؟؟

بازم از امین و علیرضا تشکر ویژه و مخصوص دستتون درد نکنه که بیشتر از همه شما منو تحویل می گیرین !!!

تا چند وقت دیگه بای!

آتش

2008-08-16T08:55:00.000-07:00

نمی دونم چرا ؟

اما هرگز فکر نمی کردم این کارو بکنم !

حتی فکر مسبب یک آتش سوزی بودن مو بدنم و سیخ می کرد !

اما حالا ...!

حالا چی ؟؟؟!!!

حالا خودم بدون این که بدونم چه غلطی دارم می کنم دارم این خونه رو با این همه جمعیت توش به کشتن می دم اون هم چه کشتنی ؟! کشته و سوخته شدن تک تک سلول های بدنشون رو احساس می کنن .

آره !!!

این اتفاق چه جوری می خواد بیفته !

جعبه ی کبریت رو میز بود به من می گن : عشق آتیش !

شمع و کبریت و آتیش و ...!

به هر حال من کسی بودم که رفتم طرفش ! دستم رو دراز کردم جعبه رو باز کردم نمی دونی عجب لذتی داره وقتی با انگشت شست چپم جعبه رو مستقیم هول می دم تا کبریت ها از اون طرفش بیان بیرون !

رنگ های مختلفی داره در اندازه های مختلف اون بلنده نارنجیه اونو ور دارم ؟ یا اونی که کوتاه تره و صورتیه ؟

نه !

هیچ کدوم می خوام اونی که متوسطه و قرمزه رو ور دارم همونی که همرنگ بلوزمه !

ورش داشتم و حالا توی دستمه ! با انگشت اشاره ی دست چپم جعبه رو به داخل هول می دم تا کبریت های دیگه ازش بیرون نریزه !

حالا وقته لذت دومه !

عاشق صدایی هستم که تولید می کنه « خخخخخخششششش » !

می دونی که چیو می گم ؟؟!!

وقتی چوب کبریت رو روی گوگرد جعبه اش می کشم تا روشن شه صدای عجیبی داره و لذت بخش !

مثل زمانی که توی فصل پاییز تو خیابون راه میری و از قصد پات رو روی برگ های خشک می ذاری تا یه صدای خش کوتاه مدتی بده تا ازش لذت ببری !

با این تفاوت که روشن کردن کبریت رو می تونی تا ساعت ها طولش بدی و از صداش لذت ببری اما له شدن برگ ها زیر پات فقط یک ثانیه فقط یک ثانیه طول می کشه !

به هر حال صدای خش که تموم شد یه صدای «پیس»ی می شنوی اینم لذت خاصی داره مثل همون موقعی که کنار ظرف شوئی وایستادی و یه ظرف رو پر از آب می کنی کبریت رو روشن می کنی و می ندازیش تو آب تا از صداش لذت ببری بعد از شنیدن «پیس» لبخندی رو لبات ظاهر می شه و دوست داری انقدر این کار رو تکرار کنی تا کبریت های تو جعبه تموم شه !

بعد از این که کبریت روشن شد دود زیادی تولید می کنه عاشق این هستم که بینی ام رو بگیرم بالا ی دودش تا همش رو استشمام کنم و حس خاصی تو بینی ام ایجاد شه و عطسه ام بگیره عاشق بوی کبریتم !

حالا آتیش داره آروم آروم از چوب کبریت بالا میاد و شعله می گیره دارم به این فکر می کنم اگه چوب کبریت رو رها کنم چی میشه ؟

هیچی نمی شه دست من با زمین حدود یک و نیم متر فاصله داره در طی این فاصله حتما خاموش می شه اگه هم نشه با لگد می زنم روش تا خاموش شه !

ولی نه ...!

الان دارم فکر می کنم اگه بیفته رو زمین و خاموش نشه پام رو نمی ذارم روش اونایی که خودشون و خانواده شون رو آتیش می زنن این کارو نمی کنن پاشونو نمی ذارن رو کبریت اونایی که باعث آتش سوزی می شن این کارو نمی کنن !

همیشه وقتی صفحه ی حوادث روزنامه رو می خوندم می گفتم من هرگز این کارو نمی کنم اما حالا با جون و دل دوست دارم این کارو بکنم !

نه این فکر رو نکنین من نه از زندگی نا امیدم نه توی زندگی مشکل دارم نه یه بیمار روانی ام فقط دلم می خواد آتیش بر پا کنم پس ...!

کبریت رو رها می کنم موکت شعله می کشه اهالی اتاق سرم داد می زنن : ترمه خاموشش کن خاموشش کن تو رو خدا یکی یه کاری بکنه !

من صداشونو می شنوم اما انگار صداشون از ته چاه میاد ! به حرفاشون عمل نمی کنم فقط یک لبخند زدم و به آتیشی که بر پا کردم نگاه می کنم همه از اتاق خارج می شن چند تاشونم سعی می کنن من رو با خودشون ببرن اما من فقط مثل دیوونه ها قهقه می زنم و می خندم هیچ وقت فکرشم نمی کردم این کار از من بر بیاد !

همون جایی که وایستاده بودم چهار زانو می شینم شعله ها به طرفم می یان انگار برام سجده می کنن یا ستایشم می کنن !

تعجبم از اینه که به من بر خورد نمی کنن و صدمه ای به من نمی زنن عجیبه اما انگار دورم یه حلقه ی بزرگ تشکیل دادن یه حلقه ی محافظ از این حلقه به من نزدیک تر نمی شن !

یه حس بزرگ دارم ! احساس می کنم خدا شدم ! خدای آتیش ! اونا دارن منو ستایش می کنن ! منو خدای خودشون حساب می کنن ! من خدام ! خدای آتیش !

صدای داد و فریاد ها رو می شنوم بعضی ها اسمم رو صدا می کنن بعضی ها می گن ترمه دیگه زنده نیست دنبالش نرین بعضی ها جیغ می کشن بعضی ها هم امیدوارن من زنده باشم یا این که همه ی اینا یه خواب باشه ولی خودشون هم می دونن که خواب نیست و حقیقته افراد دیگه عزاداری برای من رو از همین الان شروع کردن !

بیشتر از این حرفا تو خودمم صدا ها رو خیلی گنگ می شنوم توانایی شناسایی صدای اشخاص رو ندارم !

آجر ها تیرچه بلوک ها کم کم فرو می ریزن ! هنوز اون لبخند روی لب هامه و به شعله هایی که به خاطر این که درستشون کردم ستایشم می کنن نگاه می کنم حالا بلند شدم سر پام !

می خندم باهاشون آواز می خونم و می رقصم هنوز کوچکترین صدمه ای بهم نرسیده فقط صورتم و دستام و لباسام به خاطر دود زیاد سیاه شده و چشمام یه خرده می سوزه ! با این حال مثل شعله های آتیش هنوز لباسم قرمزه و خودم مثلشون شادم و می رقصم و می خونم !

خسته می شم ! می شینم رو زمین !

سرم درد می کنه حالا عصبانی می خندم اشک می ریزم بغض گلومو گرفته مدام جیغ می کشم : خدا !

یاد بدبختی هام افتادم ! بدجور هق هق می کنم جیغ می کشم اشک می ریزم و منتظرم ابلیس بین اون همه آتیش جلوم ظاهر شه و کارایی که کردم رو بیاره جلوی چشم !

انگار تو جهنم هستم خودم رو توی بد جور مخمصه ای می بینم !

ساختمون گاهی تکون های شدیدی می خوره انگار داره فرو می ریزه !

هنوز گریه می کنم ! شعله ها کم کم آروم می گیرن انگار از ناراحتی خداشون ناراحتن و دارن پرپر می شن دارن خاموش می شن !

باورم نمی شه که دارم نجات پیدا می کنم!

بلند می شم و راه می افتم آتیش ها جلوی پام خاموش می شن یا در واقع خودشون رو کنار می کشن !

از خونه خارج می شم حالا باید از پله ها برم پایین ! میرم ! همه چی سوخته! همه چی!

وقتی از ساختمون می رم بیرون همه جیغ می کشن : خدا رو شکر !

هیشکی باورش نمی شه من سالم اومدم بیرون و هیچ صدمه ای ندیدم همون جا می افتم زمین خوابم می بره وقتی دارم می خوابم فکر می کنم و فکرم رو زیر لب می گم :

منو بابت این کاری که کردم ، می بخشین ؟

Termeh

Tohidi

یه توضیح کوچیک من فقط احساسم رو نوشتم هیچ وقت قرار نیست چنین اتفاقی بیفته تا حالا هم نیفتاده ولی راستش رو بگم : عشق آتیشم بد جور !

دوست دارم با نظر هاتون بهم بگین اگه شما جای اطرافیانم بودین منو می بخشیدین یا نه ؟

البته نظرتون رو راجع به نوشته ام رو هم بگین !

المپیک را عشق است

2008-08-14T04:46:00.000-07:00

این مطلب امروز رو تو روزنامه خوندم خیلی باهاش حال کردم به خاطر همین دیدم بی کارم نشسته ام تایپش کردم تا حداقل یه کمکی هم به وبلاگم کرده باشم آخه مطمئنم تا 2 الی 3 هفته دیگه هیچی پیدا نمی کنم بذارم این تو !

گاو گفت : ( گاوه دیگه، بعضی وقتا یه حرفایی می زنه که نباید بزنه . وگر نه من که نگفتم ، چون من خیر سرم آدمم و حواسم هست که چی بگم کی بگم کجا بگم . اما این گاو ها هیچ ملاحظه نمی کنن . برای همین پیش دستی کرد و قبل از این که من شروع کنم به نوشتن مقدمه گفت ) دیدن المپیک هم لطفی نداره . اون از این که راه به راه این هنر نمایی های چینی ها رو می برن و به جاش آقای خیابانی نشون می دن ، اون هم از این ورزش کارا که ما رو شرمنده اخلاق ورزشی شون کردن .

شتر : حالا انقدر که من از بخش اول شاکی ام ، بخش دوم برام مهم نیست . یعنی خیلی به ما حیوونا ربطی نداره ما که نماینده نفرستادیم که حالا حالمون گرفته شده باشه . اما من تا میام دل به کار بدم و این تصاویر چینی ها رو ببینم ، زرتی یه آدم المپیک می آد وسط و بعدش هم خیابانی می آد راجع به جاده ابریشم یه چی می گه که یه چیزی گفته باشه .

بوزینه : این جاده ابریشم ، جاده ابریشم که هی می گن که الان نصف بیشترش مشکل پخش داره . الان فقط اون قسمت داخل ایرانش قابل پخشه .

پلنگ : می گم حالا مگه چی کار می کنن توی المپیک که نمی شه دید . اگه واقعا اینقدر بی حیاییه که غیر قابل پخشه ، اصلا برای چی شما ها نماینده می فرستید ؟

میرفتاح ( همون کسی که اینو نوشته ) : با منی ؟

پلنگ : می گم چطور ما اینجا از تو تلویزیون ببینیم بده زشته ، اما نماینده های ورزشی شما از نزدیک ببینن عیبی نداره .

استر : راست می گه دیگه . برا چی این همه آدم بار می کنید و می فرستید اونجا وسط این همه حرکت های نمایشی بی حیایی و غیر قابل پخش .

میرفتاح : اینا رو می فرستیم که برن برامون مدال بیارن تا بهشون افتخار کنیم و بهشون ماشین و حلقه ی گل بدیم و براشون دست بزنیم .

شتر : چقدر هم براتون مدال آوردن ؟ اگر تو و علی رنجپور و چهار تا شاخ شکسته ی دیگه از همین اعتماد رفته بودید ، بیشتر مدال می آوردید . لااقل یه چیزی در همین حد و اندازه ی الان می شدید . بدتر که نمی شدید .

میرفتاح : ما که ورزشکار نیستیم . ورزشکار ها رو می فرستن . روی این ورزشکارا کلی سرمایه گذاری کردن . هزینه کردن . الکی که نیست .

شتر : خب من می گم اگه شما رو می فرستادن اقلا ارزون تر براشون در می اومد . تو نتیجه که فرقی نمی کرد . لاقل تو هزینه صرفه جویی کرده بودن .

پلنگ : حالا که دیگه گذشت ، از الان اقدام کنید برای جام جهانی . یه تیم از همین رفیقایی که گفتی درست کنید ، فوق فوقش می رید می بازید دیگه . مگه چی می شه . عوضش این مراسم افتتاح و اختتام رو از نزدیک می بینید

گاو : تازه هواپیما ی مجانی هم سوار می شید ، تو هواپیما غذا هم بهتون می دن . اگه بغل دستی تون غذا نخورد ، غذای اون رو هم بگیرید بخورید .

میرفتاح : شما دارید همه چی رو به شوخی می گیرید . مساله ی ورزش مساله ی مهمیه .

شتر : به اخبار ورزشی گوش بدی به مهم بودنش بیشتر پی می بری .

میرفتاح : حالا شما دردتون چیه ؟ چی می خواین ؟

شتر : ما که ماهواره نداریم . این خرسه هست تو بالا جنگل خونه داره ؟ اینا ماهواره دارن .

بوزینه : پسر عمو ی من هم داره .

شتر : خوب ازش بپرس . اینا که ماهواره دارن می گن این مراسم افتتاح اونقدر با حال بود که نگو . می گم ما چرا نباید ببینیم ؟ خب همه همش رو هم قبول که نمی شه نشون داد ، اما بالاخره اینقدرش رو که می شه . نمی شه ؟

اردبیل 3 : مسجد

2008-08-09T10:16:00.000-07:00

اصلا امروز حوصله ی اینو ندارم که در مورد مسجد براتون توضیح بدم فقط عکسا رو توضیح می دم حرف خاصی هم ندارم که بگم :

عکس اول : این جا سقف یه اتاقی بود که توش یه 5 تا قبر رو به زور جا داده بودن خیلی کوچیک بود ! ( ببخشید عکس تاره : چون نور پردازیش خوب نبود با فلاش هم ممنوع بود عکس گرفتن به خاطر همین این شکلی شد ! )

عکس دوم : این هم سقف یه تالاره دیگه است که با پودر طلا رنگش کردن !

عکس سوم : این عکس شاه اسماعیل بزرگ هست خودتون که توی تاریخ خوندین کی بود ؟؟؟!!!

عکس چهارم : این هم سقف یه تالار دیگه است ! بازم با پودر طلا رنگش کردن !

عکس پنجم : این جای دست جای دست غول بود انقد گنده بود ! ولی جدی این نشان سلطنتی شاه اسماعیل بود و از اونجایی که شاه اسماعیل مذهبی بود و علاقه ی زیادی هم به خانواده ی پیامبر داشت این یه جورایی نشانه ی دست بریده ی ابوالفضل هم بود ( اینا رو راهنما گفته بود برای اولین بار به صحبت های راهنما توجه کردم ! )

عکس ششم : این سوراخ سنبه هایی که می بینین جای یه سری چینی بود که در دوران های مختلف غارت شده و بقیه شون هم بین موزه های دیگه ی ایران پخش شد البته چهار تا دونه رو هم تو شیشه همون درو بر گذاشته بودن !

عکس هفتم : این هم یه سری آیه ی قرآن هست که روی پوست آهئ نوشته شده !

دیگه حرفی درباره ی اردبیل ندارم ولی منتظر مطلب بعدی باشید !

2008-08-05T04:54:00.000-07:00

وقتی رفتیم اردبیل تصمیم گرفتیم ، یه سری هم به مسجد شیخ صفی هم بزنیم ! از شانس ما اون روزا توی مسجد شیخ صفی یه نمایشگاهی بود به نام :

« نمایشگاه سنگ های قیمتی و نیمه قیمتی »

این ها هم یه سری عکس که از همون سنگ ها گرفتم ! بچه ها انواع و اقسام سنگ ها زیاد بودن همه شون هم عجیب غریب و زیبا ولی من عجیب ترین و زیباتریناشونو انتخاب کردم که بذارم اینجا !

دم در ورودی یه پوستر خیلی گنده ( گنده یعنی گنده یه 20 سانتی متر از من بلند تر بود دیگه از لحاظ عرضی می دونید من عرض ندارم که بخوام با اون پوستر مقایسه اش کنم ولی یه 5/1 متری بود ! ) که روی اون ها انواع سنگ ها رو معرفی کرده بود و گفته بود هر کدوم متعلق به کدوم ماه از سال هستش و هر کدوم نشانه ی چیه ! ( می گم متعلق به یه ماهی بود یعنی هر کدوم نشانه ی یه ماهی بودن نه این که فکر کنین این سنگ رو در این ماه از سال پیدا می کنن ! )

حالا از همه ی اینا بگذریم شروع کرده بودم به حفظ کردن اینا تا بعدا مه میام رشت از شما ها بپرسم که متولد چه ماهی هستین و خلاصه اطلاعاتم رو در اختیارتون بذارم مامانم گفت : بیا بریم تو ! گفتم جدی می خوای از این سنگا بخری ؟ گفت : آره اگه قشنگ باشن می خرم ! خلاصه رفتیم تو و من دیدم اونجا یه پوستر عین همونی که دم در بود ولی در سایز کوچیک رو گذاشتن اونجا از آقائه پرسیدم می تونم اینو ور دارم گفت : نه خانوم این همین یکیش مونده نمی تونم بهتون بدم سر اون کلی غصه خوردم اما شب آخر که قرار بود فردا صبحش پاشیم بیایم شهرمون دیدم همون پوستر رو روی شیشه ی در ورودی شرکت بابام اینا زدن منم رفتم یه کاغذ برداشتم و شروع کردم به نوشتن از روش همچین کار آسونی هم نبود سوئیت ها طبقه ی سوم بودن دو سه باری کل ساختمون رو بابت این بالا پایین کردم فردا صبحش دیدم نگهبان شرکت داره از بابم خداحافظی می کنه من ازش پرسیدم می تونم این پوستر رو وردار یه پوزخند زد و پرسید اینو؟ گفتم آره گفت ور دار ولی یه لحظه وایسا ببینم سالمش رو دارم بهت بدم ولی نداشت من هم گفتم من به همینشم راضیم خدافظی کردم و با لبخندی پیروزمندانه نشستم توی ماشین خواهرام یه نگاه بهم انداختنو گفتن : بالاخره پیروز شدی ؟

1 :
ماه : فروردین !
گوهر : الماس !
اسم لاتین : ! Diamond
مشخصه : پاکی !

2 :
ماه : اردیبهشت !
گوهر : زمرد !
اسم لاتین ! Emerald :
مشخصه : عشق !

3 :
ماه : خرداد !
گوهر : مروارید !
اسم لاتین :! Pearl
مشخصه : ثروت !

4 :
ماه : تیر !
گوهر : یاقوت سرخ !
اسم لاتین :! Ruby
مشخصه : آزادی !

5 :
ماه : مرداد !
گوهر : پریدوت !
اسم لاتین :! Peridot
مشخصه : دوستی !

6 :
ماه : شهریور !
گوهر : یاقوت کبود !
اسم لاتین :! Blue Sapphire
مشخصه : راستی !

7 :
ماه : مهر ! ( آخ که چقدر من این ماهو دوست دارم یادتون نره 17 مهر تولدمه ها !!!)
گوهر : اپال !
اسم لاتین :! Opal
مشخصه : امیدواری !

8 :
ماه : آبان !
گوهر : سیترین !
اسم لاتین :! Citrine
مشخصه : صداقت !

9 :
ماه : آذر !
گوهر : فیروزه !
اسم لاتین :! Turguoise
مشخصه : موفقیت !

10 :
ماه : دی !
گوهر : گارنت !
اسم لاتین : ! Garnet
مشخصه : ثبات !

11 :
ماه : بهمن !
گوهر : آماتیست !
اسم لاتین : ! Amethyst
مشخصه : خلوص نیت !

12 :
ماه : اسفند !
گوهر :آگوآمارین !
اسم لاتین :! Aguamarine
مشخصه : خرد !

اردبیل 1: کارخونه

2008-08-03T04:56:00.000-07:00

وقتی داشتیم به طرف اردبیل حرکت می کردیم ماشین همراهمون که عموم و خانواده اش بودند راهنما زدن و با صد اشاره به ما فهموندن که مثل اونا دور بزنیم ! ما هم گفتیم : حتما اتفاقی افتاده !

پس ما هم دور زدیم ! بابا که ماشینو نگه داشت دیدم زن عموم از ماشین پیاده شده و به طرف ما می دوئه ! کل خانواده یه آه بلند بالا کشیدیم و وضعیت رو پیش بینی کردیم :

باز هم زن عمو یه چیزو جا گذاشته !

که صد البته پیش بینیمون درست از آب در اومد ! اه از دست این زن عموی فراموش کار من همیشه یه چیز یادش میره ! خلاصه اونا برگشتن رشت ما هم رامونو کشیدیم رفتیم طرف صومعه سرا .

اونجا قرار گذاشتیم که دم شهرک بابام اینا همدیگرو ببینیم از شانس ما کارخونه ی عموم هم توی اون شهرک بود ! اونجا که رفتیم نیم ساعت زور زدیم تا کارخونه ی عموم رو پیدا کنیم که تا رسیدن عموم اینا حوصله مون سر نره !

به هر حال کارخونه باز بود و من هم تا حالا کارخونه ی عموم رو ندیده بودم خلاصه دوربین رو برداشتم و شروع کردم به دور زدن !

هی عکس می گرفتم منتظر پیدا کردن یه سوژه ی درست و حسابی بودم که گیرم نیومد همین جوری از چیزای معمولی عکس گرفتم که بعضیاشون محشر از آب در اومدن مراحل رو هم براتون توضیح می دم :

عکس اول : این پارچ ها رو از توی قالب در آوردن و گذاشتن اونجا تا بعدا رنگشون کنن !

عکس دوم : الان این آقائه داره این قوری رو رنگ می کنه ! ( من عاشق این عکسم ! به امواجی که روی آب ایجاد شده نگاه کنین !)

عکس سوم : الان این قوری ها رو چیدن روی یه سری آجر و می فرستنشون توی تنور تا رنگشون خشک شه ! ( به اون نور نارنجی نگاه کنین آقائه می گفت 1200 درجه حرارت داره !)

عکس چهارم : اون قوری ها رو که از توی تنور در میارن این شکلی می شه ! ( لابد براتون سوال پیش اومد که اینا چه جوری براق شدن ؟ برای من هم پیش اومد ولی تنها جوابی که شنیدم این بود : ما اون تو عجی مجی می کنیم وقتی میان بیرون براق می شن ! )

عکس پنجم : بعد یه خانومه یه عکس برگردون هایی رو می چسبونه روی قوری ها بعد این شکلی می شن !

بعد هم عموم اینا اومدن و ما به طرف اردبیل حرکت کردیم !

در مورد اردبیل چیز های زیادی دارم که بگم ولی بقیه اش برای بعد !

2008-07-29T05:32:00.000-07:00

برف !!!

بچه ها امتحانات تموم شد یاد اون زمانی افتادم که ترم اول بودم کتاب فارسی رو باز کرده بودم داده بودم دست مامانم نشسته بودم داشتم املا می نوشتم مامان می گفت بنویس فلان ، فلان ، بسال ، بسال .

_:مامان آروم تر بابا ! انقد هم کلمات رو تکرار نکن ! در ضمن فلان رو قبلا گفتی !

خداییش منم مامانمو دق می دادم : وایسا دستم خسته شد بذار برم 10 دقیقه دور بزنم میام !

سر این 10 دقیقه می رفتم دم پنجره وایمیستادم می گفتم خدایا نمی شه جای این بارون یه خرده برف بر ما نازل کنی !

خداییش بارون قشنگی بود حیف هوا سرد بود تا یه خرده پنجره رو باز می کردم مامانم جیغ می زد ببند پنجره رو یخ کردیم !

توی یکی از این 10 دقیقه ها بود که دیدم بارونش بارون نیست یه خرده درشت تره و سفید تره خب چی می تونست باشه تگرگ که اینقد بی سر و صدا نیست خب پس برفه !

حالا همه ی اینا به کنار باید بگم من خوش خیال فردا صبحش پاشدم رفتم مدرسه ببینم بازه یا نه؟؟؟امتحان بر گزار می شه یا نه ؟؟؟

منم سر خوش بودما !

اینم چند تا عکس از برف بهمن 1386( یا همون ترم اول)!

به راستی برای چه زیسته ام و برای چه خواهم زیست؟

2008-07-27T06:41:00.000-07:00

به راستی برای چه زیسته ام و برای چه خواهم زیست؟

دوستم ازم پرسید : واسه ی آینده چه برنامه یی داری می خوای چی کاره بشی؟

اون موقع جوابی نداشتم که بهش بدم ! تا حالا کسی ازم نخواسته بود که بشینم و به آینده فکر کنم خودم هم تا حالا نخواستم جدی بهش فکر کنم وقتی به آینده فکر می کنم به دو نوع نتیجه می رسم : 1_یا حوصله ام سر میره ، و میرم سراغ یه موضوع دیگه که بهش فکر کنم

2_یا به خودم می گم : چه می دونم هر چی پیش بیاد

وقتی بچه بودم ازم نمی پرسیدن : وقتی رسیدی 2 دبیرستان می خوای چه رشته یی رو انتخاب کنی؟ بلکه می پرسیدن : می خوای چی کاره بشی؟

وقتی 4 ساله بودم می گفتم : نقاش !

اما الان به این پی بردم که هیچ استعداد و علاقه ای به نقاشی کشیدن ندارم !

یکم که بزرگتر شدم می گفتم : می خوام نویسنده بشم !

هنوز هم علاقه و استعدادم رو در نوشتن از دست ندادم و به لطف مطالبی که توی وبلاگ خودم و سایت های عمومی می ذارم در این راه پیشرفت خوبی داشتم !

بعد از مدتی هم مادر بزرگم می گفت : تو که انقد حیوونا رو دوست داری چرا دامپزشک نمی شی؟

از اون به بعد بود که به همه می گفتم : می خوام دام پزشک بشم!

الان به این پی بردم که خیلی کلاسش پایینه و یه جورایی اصلا به یه دختر نمی خوره که بره در مورد گاو و گوسفند مطالعه کنه !

یه سری می گن : چرا پزشکی نمی خونی ؟ شاید بد باشه که اینو بگم چون همون دوستم قراره پزشکی بخونه! ولی من به خودش هم گفتم : زیاد از پزشکی خوشم نمیاد!

شغل خیلی خوبی هستش اما من اونجوری نیستم که وقتی یه نفر ازم بپرسه : چی کاره ؟ بگم : پزشک !

آخه جدیدا از بچه ی 2 ساله هم می پرسی : می خوای چی کاره بشی؟ می گه : پزشک ! می گم : آخه چه دلیلی داره یه جامعه این همه پزشک رو می خواد چی کار کجای دلش می خواد جاشون بده؟ اما خوب این رو هم نا گفته نذارم که می گن پزشک چون فکر می کنن همه ی پزشک های دنیا حتی اگه بی کار هم باشن پولدارن ! در مورد دوست خودم بگم که خودش خیلی راحت بهم گفت : دوست دارم پزشک بشم برم آفریقا به مردم اونجا کمک کنم !

اما الان اگه از همون بچه ی 2 ساله بپرسی چرا می خوای دکتر بشی می گه : چون دکترا پولدارن ! آخه اینم شد حرف ؟

یکی ممکن بقالی داشته باشه یه خونه ی ویلایی 180 متری وسط گلسار داشته باشه!

مگه فقط دکترا پولدارن ؟ انقد حرصم می گیره وقتی این حرف رو می زنن ولی خیلی خودم رو کنترل می کنم که جلوی دیگران نزنم تو دهنشون و بهشون بگم : داری حرف می زنی یه خرده فکر کن بعد بزن ! آخه این چه تلقینیه که مامان بابا ها به بچه هاشون می کنن؟؟؟ مخصوصا مامانا!

می شینن می گن : آره دکتر فلانی رو می بینی چقدر پولداره می تونه کل رشتو با نصف پولاش بخره ! آخه خانوم چرا مبالغه می کنی؟؟؟

اعصابم داغون می شه می شین پهلوی اینجور آدما ! خدا رو شکر مامان من اینجوری نیست منم اصلا این مدلی نیستم ! مثلا پسر دکتر فلانی دکتر شد می دونستی زنشو طلاق داد ! دکتر فلانی 60 سالشه رفته با دختر 25 ساله عروسی کرده!! خوب؟؟؟ اصلا به من چه ؟ این چیزا به ما چه ربطی داره !

آقا / خانوم فلانی دکتره ؟ خب خوش به حالش!!! پولداره ؟ بازم خوش به حالش خدا بهش بیشتر بده !

جوری در مورد زندگی دکترا حرف می زنن که انگار دکترا حق ندارن ازدواج کنن یا طلاق بگیرن ؟

بریم سر بحث اولیه تا من بیشتر از این حرص نخوردم !

یکم دیگه که گذشت یعنی زمانی که وارد راهنمایی شدم می گفتم : می خوام زبان تخصصی بخونم !

اون موقع بود که به زبان علاقه ی خاصی پیدا کردم البته هنوز هم تو فکرش هستم !

امسال هم به این پی بردم استعداد و مهارت عکاسی رو از بابام به ارث بردم الان هم سعی خودم رو می کنم که در این راه پیشرفت هایی داشته باشم!

اون موقع وقتی جواب دوستم رو ندادم پرسید : چرا جواب نمی دی ؟ می خوای واسه ی این دنیا چی کار کنی؟

گفتم : این چه حرفیه مگه حتما باید کاری بکنم این همه آدم تو دنیا زندگی می کنن مگه همشون کاری می کنن؟

گفت : نه ولی اگه تو هم مثل اونا کاری نکنی زندگیت رو هدر دادی پس بگو واسه ی چی زندگی می کنی؟

جواب این سوالش رو هم نمی دونستم اما الان جوابش رو می دم : برای مرگ !

نه تنها من بلکه همه ی آدما برای مرگ زندگی می کنن!

اونایی که خوب کار می کنن دنبال یه مرگ خوب هستن و اونایی که بد کار می کنن ناخواسته به طرف مرگ بد می رن ! این یه حقیقته !!! ولی انواع آدم ها به همینجا ختم نمیشه دسته ی سومی هم وجود داره اونایی که گاهی جزو این دسته هستن و گاهی جزو دسته ی دیگه همه می دونیم که خوب و بد خنثی می شه این جور آدما مرگ بد و خوب براشون فرقی نمی کنه می دونن یا مرگ بد دارن یا خوب براشون مهم نیست که مرگ بد داشته باشن یا خوب حتی گاهی یه مرگ خنثی دارن : عادی و معمولی !

دوست من خوب تلاش می کنه و خوب کار می کنه !

پس ...

دنبال یه مرگ خوبه !

اینو بهم ثابت کرده : از اونجایی که تو 16 سالگی کنکور داده از اونجایی که فکر اینو کرده اگه قبول نشه چی کار کنه از اونجایی که واسه ی آینده برنامه داره و میشینه به اون فکر می کنه !!!

اگه این اتفاق واسش نمی افتاد مطمئن بودم که با رتبه ی دو رقمی قبول می شد !

وقتی به خودش می گم می خنده و می گه : با این گندی که من زدم فکر نکنم حتی حاضر بشن ورقه ی منو تصحیح کنن چه برسه به این که دو رقمی بیارم !!!

خب این هفته جواب کنکور میاد و من از ته دل واسش آرزوی موفقیت می کنم و دعا می کنم که اسمش رو توی روزنامه بین رتبه های دو رقمی ببینم حتی اگه دو رقمی هم نشد عیب نداره فقط ورقه اش رو تصحیح کنن و قبول بشه همین کافیه !

من خودم جزو اون دسته هستم که مرگ خوب و بد اصلا برام مهم نیست یا بد زندگی می کنم و نتیجه ی بد می گیرم یا خوب زندگی می کنم و نتیجه ی خوب می بینم حرفام خیلی شبیه کتاب های دینی مدرسه شد ولی مهم اینه که :

آخرش مرگه چه بد باشه چه خوب و چه بخوایش چه نخوایش!

مهم اینه که همینه که هست آخر زندگیت فقط به یه چیز می رسی :

مرگ!

...خیلی دلم گرفته از

2008-07-06T04:00:00.000-07:00

خیلی دلم گرفته از خیلیا !

از خیلی داستان ها ! از خیلی شخصیت های کتابایی که می خونم ! از خیلی شخصیت های کارتونی ! از گارفیلد گرفته تا اون خره توی شرک ! از داستان های پر رمز و راز لمونی اسنیکت تا داستان های ساده و لطیف هانس کریستن اندرسون ! از خیلی دوستای جدیدم ! از دختراش گرفته تا پسراش ! از نسیم و مهشید که الان با هم قهرن گرفته تا اون علی و فاطمه که توی سایت ناظر شدن و صداشو در نیاوردن ! از خیلی دوستای قدیمیم ! از آذین که دوست صمیمیم هست گرفته تا اون همکلاسیام که تنها چیزی که بینمون رد و بدل می شد یه سلام خشک و خالی بود !

آره !!!

یه سلام خیلی خشک و خالی ! اما الان که فقط 16 روز از تعطیلات گذشته دلم واسه ی همون سلام خشک و خالی هر روزه که توی راهروی مدرسه گفته می شد تنگ شده ! همون سلام خشک و خالی ای که با لبخندی زورکی و خشک تر از اون کلام بر لبانمون جاری می شد ! از نظرم خشک و خالی بود ظاهرش هم کمیتی از خشک و خالی نداشت اما پر از معنا بود معنایی مثل این که دارم بهش می گم :

من تورو می شناسم و هر وقت تو خیابون ببینمت محکم در آغوشم نگهت می دارم و در گوشت زمزمه می کنم :

دوستت دارم و تو همیشه در قلب منی و تو و بقیه ی دوستام آخرین چیزی هستین که فراموش می کنم !

الان دوست دارم بشینم و تا آخر تابستون گریه کنم ولی چشمام خشکه حتی بغض هم گلوم رو نگرفته ! راحت نشستم اینجا و این چرت و پرت ها رو تایپ می کنم !

گفتم تا آخر تابستون ! آخه دوست ندارم با چهره ی بر افروخته از شدت گریه و دماغی که 2 ثانیه یه بار می کشمش بالا ( آخه عادت ندارم از مردم در خواست دستمال کاغذی بکنم خودمم هیچ وقت دستمال ندارم ) با خانوم صالحی روبه رو بشم !

اون اولین مدیر مدرسه ای بود که صاف تو چشمای من نگاه کرد و گفت : ازت خوشم میاد !

هفته ی پیش با مامانم برای ثبت نام رفته بودیم «اندیشه های شریف»توی دفتر ، خانوم صالحی یه نگاه به سر تا پای من انداخت و رو کرد به مامانم و گفت : خانوم توحیدی من دانش آموزام رو با یک نگاه می شناسم از دخترتون خوشم میاد ! آرومه ! مثل خواهرش نیست !

خیلی سعی کردم جلوی خنده ام رو بگیرم نشد که نشد ! آخه من و تینا هر دوتامون شیطونیم خیلی حرف می زنیم و خیلی می خندیم اما از لحاظ قیافه کوچکترین شباهتی به هم دیگه نداریم !

خانوم صالحی هی گفت هی گفت !

آخر من به حرف اومدم و گفتم : من آدم شیطونی هستم رو من حساب نکنین !

خانم صالحی فقط خندید ! مامان من هم برای این که حرف من رو به قول رشتیا چاکون واکون کرده باشه ( یعنی درستش کرده باشه که طرف دچار سو تفاهم نشه ) گفت : شیطون هست ولی خیلی مهربونه !

خانم صالحی حرف مامانم رو تأیید کرد و من بقیه ی مکالمه رو نشنیدم چون داشتم فکر می کردم که اگه خانم دلجو هم با دید خانم صالحی به من نگاه می کرد چقدر خوب می شد !!

خداییش چه بلا هایی بر سر این مدرسه ی بیچاره نیاوردیم ؟! قشنگ ترین خاطره رو دوست دارم براتون تعریف کنم این که من با دستای خودم دیوار مدرسه رو آوردم پایین جدی می گم فکر نکنین شوخی می کنم ! جدی دیوار مدرسه رو ریختم !!

زنگ ورزش بود ما هم مثل همیشه مثل الافا توی حیاط راه می رفتیم معلم ورزشمون هم نشسته بود یه سری از بچه های پاچه خوار کلاسمون هم دورو برش داشتن می گفتن می خندیدن ! من و سائنا داشتیم در مورد یه سری مسائل حرف می زدیم ! من یه تیکه چوب دستم بود و باهاش میزدم به زمین زیر پام و گل و درختای توی حیاط همین جور که داشتیم راه می رفتیم یه تیکه از دیوار باد کرده بود خیلی خوشگل شده بود گفتم : این چقد خوشگله! سائنا گفت : چیو می گی ؟؟؟ با چوب ضربه ای بسیار آروم به دیوار زدم و گفتم : این چقد خوشگ.....!

حرفم رو خوردم ! آخه دیوار با همون ضربه ی آروم من فرو ریخت ! من و سائنا مثل دیووونه ها میخندیدیم ! صحنه ی قشنگی بود ! جای تعجب و مسئله ی قشنگ تر از فرو ریختن دیوار اینجا بود که تا 2 روز بعد کسی متوجه دیوار نشد حتی همون روز هم همه فکر می کردن ما خل شدیم که می خندیم ! در این مواقع وقتی خانوم دلجو می فهمید ما رو سر صف جمع می کرد و می خواست که اون شخص خودش رو معرفی کنه و خدا رو شکر این مسائل هم پیش نیومد و به خیر گدشت !

خداییش هیچ کلاسی به اندازه ی کلاس ما توی مدرسه خرابکاری نکرد !

2 هفته مونده به عید آذین جان هم دسته گل های خود را آبیاری کردن و در کلاس رو از جا در آوردن اون موقع فقط 2 نفر نبودن که می خندیدن کل کلاس ولوشده بودیم رو میز و نیمکت ها!

خانوم دلجو هم با صدای خنده ی ما اومده بود تو کلاس و از افتادن در خبر نداشت ! آخه شانس هم که نداشتیم کلاسمون دقیقا بالای دفتر بود کوچکترین تق و توقی بلند می شد در رو باز می کردیم خانوم دلجو دم در وایستاده بود می پرسید : اینجا چه خبره؟

چیزی که بیشتر از همه من رو توی این خرابکاری ها خوش حال می کرد این بود که وقتی ازمون می پرسیدن : کی این کارو کرده؟؟؟ همه مون خفه خون می گرفتیم و نم پس نمی دادیم به قول معروف خیانت و نامردی تو کارمون نبود !

فکر کنم دلیلش این بود که اگه یکی رو لو می دادیم می فهمیدیم پای خودمون هم گیره!

روز آخر هم که در و دیوار پر بود از «گود بای» «ما گورمون رو گم کردیم» «داریم میریم» «ما رفتیم» و از این چرت و پرتا که به لطف سوتی ای که من دادم خانوم دلجو فهمید جریان چیه ؟

آخه قرار بود تو کلاسای دیگه پخش بشیم من کیفم رو دوشم بود داشتم می رفتم یه دفه دلجو جلوم سبز شد من که در این جور مواقع به تته پته میوفتم گفتم : س...س...سلام ...خانوم دلجو ... خوب هستین ...؟؟؟

قبل از این که جوابمو بده رامو کج کردم برگشتم تو کلاس خانوم دلجو فهمید یه خبرایی هست دنبالم اومد! من می دونستم بچه ها دارن رو در و دیوار می نویسن رفتم گفتم : دلجو دلجو اومد ! آی کره خر ! مگه با تو نیستم؟ می گم ننویس! دلجو !

تا برگشتم برم ببینم خانوم دلجو کجاست دیدم پشتم وایستاده اخم کرده یه دفه گفت : ترمه بیا برو سر کلاست! من هم دمم رو گذاشتم رو کولم دوییدم طبقه بالا !

از صحنه ی جرم در رفتم خداییش هم تقصیر من نبود من هیچ وقت رو دیوار هیچی نمی نویس عوضش اگه می دیدی روی یه میز « :دی » کشیده شده می فهمیدی من یه روزی اونجا نشسته بودم !

روز آخرین امتحانمون هم با غلط گیر روی میز « :(» کشیده بودم !

2008-06-29T06:23:00.000-07:00

پیک نیک !!!

بچه ها داریم نزدیک به دورانی می شیم که بهش می گن تابستون و پر از جمعه هایی هست که بهش می گن روزه پیک نیک !

اولین پیک نیک تابستون سال 1387 رو وسط امتحانا رفتم همون 5 روزی که تعطیل بود رو می گم این هم یه سری عکس که خودم گرفتم و عاشقشونم البته خیلی زیاد بودن و من یه سری رو که خودم از همه بیشتر دوست داشتم رو گذاشتم اگه می خواین بگین بیشتر بذارم در ضمن اون هم عکس خودمه که دست دختر عموی عزیزم درد نکنه که ازم گرفت از همین جا می بوسمش و می گم عزیزم منتظرم امتحاناتت تموم شه تا بیای رشت مثل همیشه با تینا بریم بلوار گیلان دور بزنیم !

کشتی بادبانی یا بخار؟؟؟

2008-06-25T11:14:00.000-07:00

کیش 2 : کشتی بادبانی یا بخار؟؟؟

خب دفعه ی پیش گفتم بعدا بیشتر توضیح می دم !

توی پاساژا که اصلا خوش نمی گذشت آخه من اصلا از خرید خوشم نمیاد راستش رو بگم در تمام اون 4 روز تقریبا 3 روزش رو یا کمی بیشتر در پاساژ ها سر می کردیم وقتی هم که به این همه خرید رفتن اعتراض می کردم خب جوابمو معلوم بود چون با رها شنیده بودمش همه می گفتن خب ترمه جان کیش جزیره ی تجاری هست همش خریده !

با این که قانع نمی شدم می گفتم چشم قانع شدم تمام وقت می ریم خرید چون کیش جزیره ی تجاریه ! مگه کار دیگه یی هم می تونستم بکنم ؟؟؟

اونجا که بودیم یکی دیگه از دلایلی که دوست نداشتم بریم پاساژ این بود که همیشه از طبقه اول تا آخر پاساژ ها رو نگاه می کردیم ! شاید بگین این کجاش بده ؟؟ اصل مطلب اینه که همیشه در آخرین طبقه ی پاساژ ها با چیزی رو به رو می شدیم به نام : کافی نت .

خب من رو که می شناسین عشق اینترنت اون موقع بود که یه حلقه هایی توی چشمام درست می شد دستام بی حس می شدن چونه ام می لرزید و چیزی که از همه بیشتر منو آزرده می کرد این بود که اجازه نداشتم وارد اونجا بشم !

خداییش ظلمه یه هفته کامپیوتر و اینترنت نداشتن زوره زور !

چون از خرید خوشم نمیاد هم چین چیز زیادی هم گیرم نیومد نصف چیزایی رو هم که خریده بودم به دوستام رسید چیزایی با عنوان : سوغاتی!

یکی دیگه از چیز هایی که توی کیش توجه منو به خودش جلب کرده بود وجود یک سری موجوداتی بود به نام : مارمولک !

توضیح بیشتر بخوام بدم این جوری میشه :

این جانوران بیشتر در نواحی ای به نام رستوران یافت می شدن که در نزدیکی سواحل نیلگون خلیج فارس قرار داشتند و از باقی مانده ی غذای انسان ها تغدیه می کردند بر خلاف مارمولک هایی که در همه جا وجود دارند این مارمولک ها بسیار چاق و تپل بودند ! تعجبی هم نداشت وقتی هر روزه از غدا هایی مانند : کباب میگو ، میگو کباب شده ، میگو سوخاری ، میگو خام ، میگو نیم پز ، نیمرو میگو ، میگو سرخ شده ، میگو پخته ، مخلوط دریایی و از همه مهمتر گوشت کوسه تغذیه می کنند باید هم به این شکل باشند من جای این مارمولک ها بودم اکنون 120 هزار تن وزن داشتم !( بچه ها هر وقت رفتین کیش این رستوران های دریایی نرین اگر هم رفتین فقط میگو سوخاری سفارش بدین نه مخلوط دریایی نه گوشت کوسه هیچ کدوم از اینا رو نخورین مخصوصا گوشت کوسه من حاضرم 99999999 تا کوسه من رو بخورن ولی دیگه گوشت کوسه نخورم واقعا بد مزه بود)

در مورد کشتی یونانی هم باید بگم که:

در سال 1343 یه روز صبح مردم شاهد این ماجرا بودن که یه کشتی یونانی که ظاهرا سرعتش زیاد بوده و نتونستن مانع پیشرویش بشن تا ساحل میاد و گیر می کنه خیلی تلاش می کنن که درش بیارن ولی نتونستن بعد مسافر هارو پیاده می کنن و سوار یه کشتی دیگه می کننشون و می فرستنشون خونه هاشون !

خواهرم که داشت اینارو توضیح می داد من گفتم : اااا چه جالب فرض کن یه روز صبح از خواب پاشی ببینی یه کشتی جلوی خونه اته !

وقتی یه نگاهی به دورو برم انداختم به این نتیجه رسیدم که این اتفاقی که من گفتم برای هیچ کس نیوفتاده چون خونه ای در کارنبود که هیچی هیچ ساختمونی هم اون اطراف وجود نداشت !

این کشتی خیلی منو به خودش جذب کرده بود همش دوست داشتم برم توش !

دوست خواهرم مسخره ام می کرد و می گفت این یه کشتی بخار ساده اس همچین قدیمی هم نیست حال مثلا یه کشتی بادبانی بود باز می شد گفت کشتی بادبانی قدیمیه دوست داری بری توشو ببینی این هیچ چیز خاصی نداره !

ولی خب از علاقه ی من به ورود به اونجا چیزی کم نشد !

اگه شما هم مثل من اون کشتی رو از نزدیک ببینین عاشقش می شین !

یه چیز دیگه هم که توی کیش قابل توجه بود این بود که توی کیش اصلا ماشین شخصی نمی دیدی ! اگر هم می دیدی شاید روزی 2 تا یا 3 تا اگه یه 24 ساعت کامل بیرون می موندیم و ماشین شخصی ها رو می شمردیم واقعا انگشت شمار بودن و این که در کل شهر سرعت بیشتر از 60 ممنوع بود حالا بعضی جاها لطف می کردن منت سرمون می ذاشتن به جای 60 می نوشتن 70 فرض کنین واقعا اگه با لاک پشت مسابقه می دادیم لاک پشته برنده می شد ! عوضش حتی یه دونه هم چراغ قرمز در سطح شهر وجود نداشت ! و یه چیزه دیگه بوق زدن در کل سطح شهر ممنوع بود !

یه جای دیگه ای هم که وجود داشت کاریز بود که چیز خاصی نبود من ازش چیزی سر در نیاوردم چون به توضیحات گوش نمی دادم یه جایی بود زیر زمین و کوچه پس کوچه داشت در زمانی که همه یه جا وایستاده بودن تا به حرف های راهنما گوش بدن من تو کوچه پس کوچه ها دور می زدم باکی از گم شدن نداشتم به 2 دلیل :

1_این که همه جا علامت گذاری شده بود

2_تجربه های من ثابت می کرد که گم نمی شم چون همه جا به همه جا راه داشت

آخر سر هم توسط 2 تا اردک یکی سفید و یکی سیاه که عکسشون رو مشاهده می کنین بدرقه شدیم این اردک ها عاشق گروه ما شده بودن از وسط راه که باهاشون رو به رو شده بودیم تا زمانی که به یه تابلو رسیدیم که روش نوشته بود خروج اینا دنبالمون اومدن !

دیگه هیچی ندارم که در مورد کیش بگم ولی تا مطلب بعد بای!

نه نه نه

2008-06-24T10:46:00.003-07:00

نه... نه...نه...!

وای وای وای !

سال سوم هم تموم شد .

کی باورش می شه ته تغاری خاندان توحیدی که از همه ی همه کوچیکتر بود الان یه پا بچه دبیرستانی باشه !

وای وای نمی خوام دوست ندارم بچه بودن خیلی بهتر از عالم بزرگیه !

واقعا زمان چقدر زود می گذره انگار همین دیروز بود که من تو حیاط خونه مون می دویدم و جیغ می کشیدم و دوستام رو دنبال می کردم .

الان که به اون زمان فکر می کنم که بچه بودم و چقدر در حسرت روزی بودم که بزرگ بشم و برم دبیرستان به خودم میخندم و می گم : خدایا چقدر احمق بودم ! آدم هر چی آرزوی بد داره بر آورده می کنی ! آخه واسه چی؟؟؟ الانه که به خودم می گم : خاک تو سرت ! خل ! از همون بچه گی همون احمقی بودم که الان هستم !

ولی بی خی بابا!

همینه که هست می خوام بخوام نمی خوام هم باید بخوام !

ولی عالم بزرگی هم یه خوبی هایی واسه ی خودش داره !

الان که به این فکر می کنم که باید برم دبیرستان از یه طرف خوش حال می شم از یه طرف ناراحت !

خوش حال برای این که توی دبیرستان آدم های پایه برای خل بازی بیشتر پیدا می شه تا توی راهنمایی و ناراحت برای این که ... :

درس و از این حرفا ... !

خب دیگه چی کار میشه کرد چیزی تو دنیا وجود داره اسمش هست : اجبار برای درس خوندن البته توی جامعه و توی خانواده یا بهتر بگم برای آدم بزرگا اسمش هست امکانات برای درس خوندن ! (یعنی وقتی برای درس خوندن امکانات داری و تواناییش رو داری باید بشینی بخونی !)

ما و خود بزرگ تر ها همیشه غر می زنیم که چرا گروه مخالف فرق بین اجبار و امکانات رو متوجه نمی شن !

البته بعضی از هم سن و سال های من هم هستن که مثل آدم بزرگا فکر می کنن !

یکیشون یکی از دوستای جدید خودم که تو سایت www.darrenshanfans.ir باهاش اشنا شدم 2 سال فقط 2 سال از من بزرگتره ها ولی اگه از نظر تحصیلی حساب کنیم 4 سال بزرگتره یعنی امسال کنکوریه ! باورتون می شه ؟؟؟!!! خب این یعنی دیدش به درس مثل آدم بزرگ هاست دیگه !

ولی خب زیاد حرف زدم خلاصه کنم که :

از این به بعد ترمه که ته تغاری خاندان توحیدی بود و از همه کوچیکتر بود و با همه فرق داشت حالا باید بشه :

یکی مثل بقیه ی اعضا ی خانواده !!!

(هر چقدر هم تغییر کنم همون ته تغاری باقی می مونم !)

اگه سوسکی!!!2

2008-06-18T11:39:00.000-07:00

فصل 2 : معرفی !!!

شیدا: اردلان تو ذهن خیلی خیلی خیلی خلاقی داری ول....!

نیوشا پرید وسط حرفش وگفت :آره ...!آره...! اختراعات واقعا محشرن !

انوش حرف نیوشا رو تایید کرد و گفت : آره محشرن ولی همیشه یه مشکل کوچولو دارن .

کاوه حرف انوش رو ادامه داد و گفت : اونم اینه که ما نمی تونیم بریم وسط دعوا بگیم فرنود جان شما آدامس میل ندارین؟؟!!

شراره جواب داد : آره بعد اون موقعست که همه ی آدامسو بچپونه تو دهنت و بهت بگه نه گاوه جون همشو خودت بخور !!

همه زدن زیر خنده حتی قاسم که پشت در گوش وایستاده بود و از موضوع خبر نداشت می خندید ولی خیلی خودشو می پایید که بچه ها صداشو نشنون و لو نره .

کاوه به مسخره گفت : هه هه !!؟؟

بعد با لحن جدی و عصبانی ادامه داد : تمومش کنین آخرین بارتون باشه که اسم منو مسخره می کنین.

اردلان به خاطر این که اختراعش به درد نخورده بود تا حالا ساکت بود گفت : ای بابا شراره تمومش کن دیگه گاوه جوووون ناراحت شد...!

باز همه زدن زیر خنده .

کاوه داد زد : دست همتون طلا ...!

و با شدت در رو وا کرد و دید که قاسم پشت در وایستاده . کاوه که از همون روز اول با قاسم لج بود گفت : تعارف نکن بیا تو ...! فکر نمی کنی اگه در می زدی و با اطلاع دادن و اجازه گرفتن به حرفامون گوش می دادی مؤدبانه تر بود؟؟!!

شیدا که متوجه حرف ها و رفتار کاوه شده بود گفت : کاوه از دست ما ناراحتی چرا رو سر اون بیچاره خالی می کنی ؟! بیا تو قاسم .

قاسم که از رفتار صمیمی شیدا خوش حال شده بود با پر رویی رفت تو.

انوش که ماتش برده بود گفت : رو رو برم ! گاوه جووون بیا تو شراره قول می ده دیگه کاوه صدات نکنه همیشه بهت بگه گاوه !

کاوه یه نگاه همچین عصبی به انوش زد ( از اونایی که تا آدم به چشمشون نگاه می کنه می فهمه دارن می گن یا حرفتو پس بگیر یا همین الان درسته قورتت می دم و یه خرده همچین شلوارشو نم دار می کنه )

انوش هم همینجوری با اون لبخند ابلهانه ی همیشگیش تو چشمای کاوه زل زد و گفت : کاوه قبلا بابت این نگاهت بهت می گفتم شاشیدم خودمو ! یا در رو می بندی میای مثل بچه ی آدم که نیستی می شینی سر جات یا یه چیز دیگه بهت می گم ! خودت انتخاب کن ؟

کاوه گفت : مثلا چی می خوای بگی ؟؟!!

انوش جواب داد : این دفعه بهت می گم نگات باعث شد ....!

کاوه پرید وسط حرفش و گفت : خیله خب بابا ادامه نده هر چی آبرو داشتیم بردی ! تمومش کن!

در رو بست و گفت : در ضمن آخرین بارم هست که می بخشمتون .

قاسم خیلی منتظر شد ولی هیشکی بلند نشد تا دیگران رو به اون معرفی کنه پس گفت : من که نباید معرفی کنم باید بکنم؟؟!!

شیدا گفت : مثل همیشه کار خودمه . این دوست من شراره ست . اسمش واقعا بهش میاد درست عین شراره ی آتیش پر جنب و جوشه ولی گاهی وقتا هم خاموش میشه مثل شراره ی آتیش که بعد از چند ثانیه خاموش میشه !

شراره با حالت معذبی برای قاسم دست تکون داد و لبخند زد . قاسم هم گفت : خوش بختم ! شراره جواب داد : هم چنین!

شیدا می خواست بقیه رو معرفی کنه که انوش گفت: وایسا...! از این به بعد رو بذار به عهده ی من...!

شیدا با حرکت سر موافقتش رو نشون داد و نشست سر جاش .

انوش ادامه داد : من انوشیروان هستم بهم می گن انوش چیز دیگه نمی گن چون : 1_ جرأتش رو ندارن ! 2_ می دونن ضایع می شن ! 3_چون می دونن اگه یه صفت روی من بذارن 2 روز بعد کل مدرسه با یه اسمی صداشون می کنن که حتی تو ترسناک ترین کابوس هاشون اونو نمی شنون .

قاسم یه جوری بهش زل زد که می گفت یا بیشتر توضیح بده یا اعتراف می کنم که خیلی خنگم .

کاوه پا در میونی کرد و گفت : از کلمات بد استفاده می کنه لطفا توضیح بیشتر نخواه !

قاسم تازه گرفت که اونا چی می گن گفت : آهان ادامه بده...!

انوش به اردلان اشاره کرد و گفت : این اردلان هستش ما بهش می گیم اردی...! حالا دیگه خیلی بخوایم صمیمی باهاش رفتار کنیم بهش می گیم عر عرو ...! این مخترع گروه ماست ! اختراعاتش حرف نداره و فقط به درد این می خوره که اردوان داداش کوچیکش رو تهدید کنه که راجع به خرابکاری هاش چیزی به مامانش اینا نگه ! ولی از اردوان خوشم میاد بچه ی تخسیه همیشه با وجود تهدید های اردلان میره همه چی رو به مامانش میگه در مواقع خاص که می دونه اردلان حسابی تنبیه می شه به باباش می گه ما بهش می گیم دوان دوان این بچه همیشه میدوئه هیچ وقت نمی تونی ببینی راه بره لامصب اسمش هم بهش میاد اردوان : دوان دوان خداییش هیجان انگیز نیست ...!!؟؟

اردلان که دیگه حسابی جوش آورده بود گفت : بسه دیگه قرار بود منو معرفی کنی نه اون بچه تخس و فضول رو .

انوش گفت خب بابا ! قورتم نده من که « قورباغه رو قورت بده » نوشته ی «برایان تریسی» نیستم! (بچه ها می دونم ربطی به داستانم نداره فقط می خواستم یه اشاره به یه نویسنده ی معروف کرده باشم !!!) این هم گاوه جووون خودمونه ! اوه...؟؟؟!!!! ببخشید کاوه جووون!!

قاسم گفت : یه سوال ؟؟؟

همه جوری به قاسم نگاه می کنن که انگار هر کی زودتر جواب بده برنده ست . مثل همیشه همه به جز کاوه!!

قاسم گفت : فرنود کیه ؟

کاوه گفت : خیلی بیشتر از اون چیزی که فکر می کردم گوش وایستاده بودی .

همه یه ااااووووو بلند بالا گفتن و غر زدن که فکر کردیم چی میخوای بپرسی ....!!!!

انوش جواب داد : فرنود سر دسته ی یه گروه هستن که توی مدرسه مخالف ما هستن البته ..... مدرسه که چه عرض کنم همه جای دنیا با ما دشمنن کلا البته نه این که فکر کنی ما با اونا خوب هستیم و فقط اونا با ما بدن نخیر ما هم با هاشون بدیم !

قاسم گفت : شما خیلی سخت حرف می زنین خیلی خیلی سخت حرفتون رو می زنین وقتی می گین من متوجه می شم اما زمانی که می خواین توضیح بدین و برای من بازش کنین تا من بهتر متوجه بشم پیچیدش می کنین ومن گیج می شم !

نیوشا گفت : پس من می گم که تو متوجه بشی ببین فرنود یه گروه 6 نفره داره مثل ما 3 تا پسر و 3 تا دختر ! تا اینجا که متوجه شدی؟؟؟!!!

قاسم گفت : آره ادامه بده ...!

نیوشا ادامه داد : تو هر اسمی روی فرنود بذاری مناسبش نیست کمه براش ...! ببین چه جونوری هست ...! یه خواهر داره عسل بهش می گن هانی تا اینجا متوجه شدی؟؟؟!!!

قاسم گفت : آره ولی چرا هانی ؟؟

نیوشا جواب داد : چون عسل در زبان انگلیسی میشه هانی !

کاوه و انوش با هم گفتن : فکر نمی کردم انقدر احمق باشی یعنی انقدر سطح اموخته هات پایینه؟؟؟!!!

قاسم برای اولین بار جوابشونو داد و گفت : من وقتم رو پای این سوسول بازی ها هدر نمی کردم !

انوش هم جواب داد : اگه به انگلیسی می گی سوسول بازی پس حتما به ریاضی می گی جلف بازی!

قاسم گفت : همینطوره !!!

و همه زدن زیر خنده !!!

قاسم به نیوشا گفت : ادامه بده !!

نیوشا به انوش و کاوه که هنوز داشتن می خندیدن گفت : تمومش کنین!

و ادامه داد : داشتم می گفتم عسل 2 تا دوست دو قلو داره اسماشون مهتاج و مهناز ه ! یه داداش دارن اسمش مهبد ه خب حالا شدن 2 تا پسر سومی هم یه پسر لوسو مامانیه که اسمش باربد ه ! با توجه به این که بچه ننه هست همش سوتی می ده و گند می زنه به نقشه های مهبد !!! مهبد خیلی پسر با هوشیه اگه در انتخاب گروهش یه کم تأمل می کرد ما به جای انوش اونو انتخاب می کردیم !

کیش1: رو کم کنی

2008-05-22T12:25:00.000-07:00

بچه ها مطلبی رو که امروز می ذارم برای رو کم کنی هستش .

می خوام به یکی از دوستان اینترنتی خودم بفهمونم که وقتی فکر می کنی یه پا عکاسی و می خوای پز بدی اول یه نگاه به اطرافیانت بنداز ببین یه وقت از تو عکاس تر نباشن که وقتی پز میای جلوشون ضایع نشی !(حالا بعدا با خود اون شخص در میون می ذارم که منظورم خودش بود که انقد پز عکاس بودنش رو برای من نیاد.)

حتما بیشترتون ( حالا نه همتون ) می دونید که من 8 تا 12 اردیبهشت رو رفته بودم کیش. خ.ش گذشت ولی نه اونقدر که فکرشو می کردم همون یه ذره هم که خوش گذشت به خاطر این بود که یه هفته بر عکس بقیه دوستام نرفتم مدرسه.

صبح پا می شدیم :

_:ترمه پاشو الان صبحانه ی هتل تموم میشه!

_:ساعت چنده؟

_: 10.

آخه خداییش بیدار شدن در ساعت 10 صبح خیلی خیلی زوره!

تا می نشستیم یه لقمه کوفت کنیم بقیه پا می شدن :

_:ترمه پاشو الان پاساژا می بندن !

می رفتیم توی پاساژ تا میومدم یه خرده توی پاساژا بگردم از یه چیز خوشم بیاد بقیه می گفتن:

_:خب ما همه ی مغازه ها رو دیدیم بریم یه پاساژ دیگه !

دوباره همون برنامه تکرار می شد تا ساعت 2 . اون موقع بود که همه میگفتن:

_:بریم نهار که الان رستورانا می بندن!

بعد از رستوران هم می گفتن :

_:خب بریم دم اسکله !

قشنگ ترین لحظه ی کیش برای من همون اسکله بود که کفشامونو در میاوردیم و پا هامونو می کردیم توی آب و هر 2 ثانیه به 2 ثانیه خم می شدیم تا چند تا تیکه سنگ و صدف رنگی جمع کنیم .

نیم ساعت اونجا راه می رفتیم دوباره می گفتن:

_:خب پاساژا باز کردن بریم خرید این برنامه(از این پاساژ به اون پاساژ رفتن ) یه چند بار تکرار می شد تا ساعت 9 ما که تا اون موقع همه پخش شده بودیم 2 ساعت طول می کشید تا همه جمع بشیم و بریم واسه شام. ساعت 11 میومدیم بیرون می رفتیم دوچرخه سواری که باید بگم اون هم اصلا حال نداد چون دوچرخه هاش واقعا افتضاح بود پدر آدم در میومد تا ترمز بگیره یا دور بزنه.

نقاط تفریحی ای دیگه ای که رفتیم بولینگ بود که اونم یه ساعت گرفتیم که من 45 دقیقه اش رو بازی نکردم یه جای دیگه هم جت اسکی بود که اونم به خاطر خراب کاری یی که کرده بودم کوفتم شد (گوشی خواهرم رو انداختم تو آب اصلا کار خوبی کردم ) یه بار هم رفتیم کشتس یونانی به گل نشسته خیلی جالب بود من بیشتر از همه از اون قسمت کیش خوشم اومد توضیحات بیشتر بمونه برای مطلب جدید بعدی . فعلا می خوام چند تا عکس از همون کشتی یونانی بذارم که خودم گرفتم تا روی اون دوستم رو که فکر می کنه یه پا عکاسه کم کنم !D:

نمایشگاه کتاب

2008-05-13T07:49:00.000-07:00

این هفته نمایشگاه بین المللی کتاب افتتاح می شه ،نمایشگاه کتاب خیلی چیز با حالیه بازم علافی تو غرفه ها و گوشت کوبیده شدن وسط مردم و تزریق سیب زمینی توی رگ و سوت سوتک خریدن از دستفروش ها ....

واسه ی همین گفتم برم پیش رفیقم که خیلی حالیشه و با یه قلپ نوشابه ی گاز دار می تونه سه تا ... (بگذریم)،برش دارم و بریم نمایشگاه . وقتی رسیدم خونه شون دیدم ناقلا نشسته با رفقا یه چیزای بالای دیپلم می گه ! خلاصه این شما و اینم رفیق من :

نشسته بودیم با دوستان با دوستان درباره ی سینمای موج نوی فرانسه بحث می کردیم و تازه بحثمون به جاهای لذت بخش رسیده بودیم و داشتیم تاثیر این سینما رو روی سینمای کیا رستمی بررسی می کردیم که ناگهان این خروس بی محل از آسمون نازل شد و گیر داد که پاشو بریم نمایشگاه کتاب. پسر هیچ کس مثل این موجود بی چشم نمی تونه آدمو از زندگی پشیمون کنه . هر چی پز روشنفکری اومده بودم دود شد رفت هوا.

به خاطر همین گفتم چطوره یه راهنما ی کوچیک برای رفتن به نمایشگاه تهیه کنم تا اگه شما هم گیره یه ادم مثل این افتادین و مجبور شدین برین نمایشگاه کتاب ، ازش استفاده کنین.

1. مرحله ی اول پیدا کردن راهی برای رسیدن به نمایشگاه که البته خیلی سخت نیس . چون در این روز ها اگه گوش هاتون رو تیز کنین انسان های متعهد زیادی رو می بینین که دارن داد می زنن : نمایشگاه کتاب 2 نفر . حتی یه بار من انسان شریفی رو دیدم که داد می زد : نمایشگاه کتاب 12 نفر . (راننده مینی بوس بود)به هر حال یکی از این ماشین ها رو انتخاب کنین و سوار شین ، چون هیچ فرقی با هم ندارن و علاوه بر این که دو برابر کرایه ی معمول رو ازتون می گیرن ، دو سه هزار متری هم مونده به نمایشگاه می گن خ.ش اومدین و به خاطر ترافیک ، بالاتر نمی رن و باید بقیه راهو پیاده برین .

تبصره:بدیهی است اگه پدرتون ماشین داره ، بهتره ارزش فرهنگ کتاب خونی رو هر شب در خونه متذکر بشین تا بالاخره روز آخر شما رو ببرن نمایشگاه . دل سنگ هم در برابر اشک ها و ناله های یه کودک کتابخون و فرهنگ دوست نرم میشه ! امتحان کنید !

2. پس از این که این مرحله رو با موفقیت پشت سر گذاشتین وارد level بعد می شین که جزو مراحل دشوار بازیه : گذر از دالن وحشت.

یه مسیر حدود200_300 متری باریک که هر طرف اونو تعدادی تعدادی انسان فرهنگ دوست تصرف کردن و سعی می کنن تمام مایحتاج مردم رو در عرض 10_12 روز توی حلقشون کنن!از آخرین مدل سبزی خرد کن گرفته تا جدید ترین شلوارکهای دوخت فرانسه.اگر سالم از این قسمت رد شوینو چیزی هم از پول هتی توی جیب تون کم نشد، به خودتون افتخار کنین.

3. برای سپری کردن این قسمت بهتره یه دوچرخه ای،اسکیتی،یا هرچیز دیگه ای که چرخ داشته باشه همراه همراه داشته باشین و ازش استفاده کنین، چون پیاده روی دردناک ترین و طولانی ترین قسمت بازدید از نمایشگاهه و اگه تو مرحله ی دوم از پا در نیاین در این مرحله حتما کله پا میشین!

4. این مرحله شیرین ترین قسمت سفر ما به دل فرهنگه که حتی عده ای اونو تنها هدف از رفتن به نمایشگاه عنوان می کنن «سیب زمینی سرخ کرده و ذرت مکزیکی» احتمالا هر 10 متر یه غرفه فروش سیب زمینی سرخ کرده می بینن ، در نتیجه درنگ نکنین و تصمیم لذت بخش زندگی تون رو بگیرین.

تبصره 1: برای بیشتر لذت بردن از این مرحله ، می تونین روی چمن های دور و بر دراز بکشین و در حالی که دارین به نعمت های ریز و درشت اطراف نگاه می کنین از سیب زمینی ها لذت کافی ببرن.

تبصره 2: عده ای معتقدند قسمت پیدا کردن چمن مناسب برای ولو شدن خودش به مرحله بسیار حساس و حیاتیه ، چون علاوه بر این که باید یه منطقه توپ رو انتخاب کنین که به همه جهت دید داشته باشه ، باید مراقب باشین که خیس نباشه و تازه قبل از شما یه خانواده ی فرهنگ دوست و متمدن تصمیم نگرفته باشه با پتو و گاز پیک نیکی و چادر و کیسه خواب اونجا آموزش های پیشاهنگی رو بگذرونه!البته اگه سر ظهر به این مرحله رسیدین بد نیست با یکی از همین خانواده های نازنین پیوند دوستی برپا کنین چون به هر حال یه پیاله آش رشته و یه فنجون چایی تو بساطشون پیدا می شه.

5. مرحله نسبتا سخت بعدی پیدا کردن نقشه نمایشگاه و تعیین مسیر سالن هاییه که می خواین برین. این مرحله از این جهت سخت به شمار میره که بعضا دیده شده سر نقشه نمایشگاه خون های بسیاری ریخته شده و حتی ممکنه کار به دویل هم برسه. این مرحله نیازمند هوش ، دقت و سرعت عمل بالاییه . از توانایی هاتون استفاده کنین.

6. این مرحله احتمالا بی اهمیت ترین قسمت رفتن به نمایشگاهه و اون هم رفتن به سالن های مختلف و دید زدن کتاب هاست . چون این مرحله طرفداران زیادی نداره تنها با چند تا پیشنهاد قضیه رو جمع و جور می کنم :

اول:به هیچ وجه سراغ سالن های مخصوص کتاب های کودکان نرین ، چون اوج هنر نمایی این سالن ها آوردن 2 تا عروسک کج و کوله ی تلویزیونی و داد و بیداد مجید قناده . فوقش یه استخر توپ داشته باشه که اون هم ممکنه از بس بچه هایی که قبل از شما به این مرحله رسیدن توپ هاش رو برای خودشون برده باشن که احتمالا شما با مخ به کف استخر بخورین . تازه کتاب هاش هم چنگی به دل نمی زنه ، یا «حسنی نگو یه دسته گل» دارن یا «بررسی زندگی سوسمار های بی رحم در سواحل ماداگاسکار».

دوم:سالن های مربوط به کتاب های درسی هم هیچ دردی رو دوا نمی کنه جز این که ادم برای نیم ساعت متحول میشه و تصمیم می گیره درسخون ترین موجود روی زمین بشه. در این مرحله اگه زیاد احساساتی بشین ممکنه تمام پولتون رو بالای انواع و اقسام کتاب های درسی و غیر درسی حروم کنین و بعدش که اومدین خونه احساس کنین عجب گوش های درازی دارین!

اشتباه نکنین این سالن ها هیچ دردی از من و شما دوا نمی کنه .

سوم:وارد سالن های کتاب داخلی هم نشین ، آخه آدم عاقل می ره یه جایی که گوشت کوبیده بشه؟!

چهارم:سالن های کتب خارجی رو از دست ندین!چون هم خلوته ، هم این که اگه شیطون گولتون بزنه و بخواین کتاب بخرین این قدر پیچ و خم داره و معما باید حل کنین که به عمرتون کفاف نمی ده و تازه اگه اون دوچرخه یا اسکیت مرحله ی سوم رو همراه داشته باشین می تونین از این سر سالن تا اون سر سالن برای خودتون ویراژ بدین و صفا کنین .

7. بزرگترین اشتباهی که ممکنه در طول مسیر مرتکب بشین اینه که به در خواست های طفل های صغیر درونتون برای بستنی و نوشابه و آب میوه پاسخ مثبت بدین ! در این صورت احتمالا بعد از این که دو سه ساعتی توی نمایشگاه چرخ زدین مجبور می شین دو سه ساعت هم توی صف گلاب به روتون منتظر بشین و ممکنه صحنه های نه چندان دلنشینی هم مشاهده کنین . آدم عاقل همیشه فکر آینده رو می کنه و هر جایی نوشابه و آب میوه نمی خوره !

البته چون انسان همیشه خطا می کنه و کاریش نمی شه کرد ، اگه مجبور به استفاده از گلاب به روتون شدین از چمن ها و درخت های نواحی دور افتاده استفاده کنین.

8. خوبی نمایشگاه کتاب اینه که کنارش جشنواره ی مطبوعات هم برگزار می شه و بعد از کلی پیاده روی می شه به اسم شرکت در نظر خواهی فلان نشریه محلی یه نیم ساعتی روی مبل و زیر کولر لم داد . یادتون نره که تا می تونین از نشریه ای که توی غرفه اش نشستین تعریف کنین و بگین که تمام شماره های اونو توی خونه تون جمع کردین !

9. برگشتن به خونه هم مرحله ی چندان سختی نیست فقط همیشه دو برابر کرایه ای که برای اومدن به نمایشگاه پرداختین ، برای برگشت توی جیبتون نگه دارین . این قانون طبیعته !

اگه سوسکی

2007-07-03T05:21:00.000-07:00

اگه سوسکی.....!

1- اگه سوسکی اینو بخون!

2- اگه همه سوسک صدات می کنن اینو بخون!

3- اگه یه روزی لقبت سوسک می شه و همه سوسک صدات می کنن اینو بخون!

4- اگه یه روزی سوسک صدات می کردن اینو بخون!

5- اگه از سوسک ها بدت میاد اینو بخون!

6- اگه سوسک ها رو دوست داری اینو بخون!

7- اگه سوسک ها باهات بدن اینو بخون!

8- اگه سوسک ها باهات با مهربونی رفتار می کنن اینو بخون!

9- اگه دوست داری سر گذشت یه سوسک رو بدونی اینو بخون!

این نوشته ها قرارپشت کتابی به نام( اگه سوسکی.....!)نوشته بشه.

مرگ لادن

"... فرار کنین..." همه ی سوسکهای شهر از فاضلابها اومده بودن بیرون ولی وسط خیابون هم از شدت بارون و آب در امان نبودن. قاسم که یکی از بهترین و شجاع ترین و سگ جون ترین سوسکهای شهر بود داشت دنبال معشوقه اش می گشت. قاسم تا حالا 8بار زیر پای یه نفر رفته و 202 بار مردم به ضرب کشت با دمپایی زدن توی سرش. به همین خاطر بود که دخترهای زیادی دنبالش بودن. معشوقه اش که اسمش لادن بود گم شده بود. از وقتی از سوراخ فاضلاب دوتایی باهم اومده بودن بیرون دیگه اونو ندیده بود. قاسم فکر می کرد من و لادن تو قسمت دیسکو فاضلاب باهم بودیم چرا لادن یه هو غیبش زد؟ چند تا از دخترها به اسم های روژان و روژین و ژاله که با هم خواهر بودن (روژان و روژین دوقلو و ژاله خواهر کوچیکه) اومدن طرف قاسم با جیغ و ویغ گفتن: "وای قاسم! سوسک محبوب من!" بعدش به طرف اون اومدن و گفتن لادن دوباره افتاده توی آب فاضلاب وغرق شده قاسم باور نمی کرد. چند تا از دوستاش به نام های تقی و نقی و عباس که هرسه تاشون خواهر داشتن اومدن و گفتن لادن رو بی خیال شو، لادن مرده ولی اون باور نمی کرد تا یکی از صمیمی ترین دوستهاش که اسمش اکبر بود (البته خواهر هم نداشت) اومد و دست قاسم رو گرفت و بردش تو فاضلاب. شدت بارون کمتر شده بود. آب فاضلاب هم کم کم داشت خالی می شد. قاسم داد زد: ن.ن..ن..ن..ه..ه..ه..ه. لادن نه نه.

بارون شدتش زیاد شده بود جوری که بعضی از آدم ها دچار مشکل شده بودن. جوری که حتی از دست بارون آسایش نداشتن. وانتها می یومدن و مردم رو به شهرهای دیگه می بردن. جسد لادن رو به مورچه ها سپردن تا لادن در تمام زندگیش یه بار مفید واقع بشه. اکبر به قاسم پیشنهاد کرد که به تهران برود. او می پفت آنجا بزرگ و زیباست. اما اون دوست داشت بع شمال بره. اکبر هر چقد به او می گفت آنجا خیلی باران می بارد او گوش نمی کرد و می گفت من به شهر رشت می روم. ولی بالاخره راضی شد که به تهران برود. سوار وانتی شد. وانت به حرکت در آمد. مقدار زمانی گذشت. قاسم خسته و گرسنه بود. بوی شیرینی حس می کرد. به طرف بو رفت و متوجه شد که از داخل کیف یک خانوم است که در کیفش باز است. به داخل کیف رفت در آنجا مقداری غذا خورد که ناگهان صاحب کیف در کیف را باز کرد و جیغ کشید. قاسم از کیف بیرون آمد و رفت لای موهای مردی که در موهای او یک فیل به راحتی جا می شد. آن هم مو از چه نوعی! از نوع وزوزیش. در آنجا قاسم تخت خوابید ناگهان سر و صداهایی عجیب و تکانهای شدیدی قاسم را از خواب بیدار کرد. او ناگهان از لای موهای مرد به بیرون پرتاب شد(چگونه اش را نمی دانم) و فهمید که وانت را اشتباهی سوار شده است. این وانت برای شهر رشت بوده و برخی دیگر از مسافران نیز اشتباه قاسم را کرده بودند. قاسم از طرفی از ته دل خوشحال بود ولی از طرفی دیگر می ترسید دوستی بین خودش و اکبر به هم بخورد. در فکر بود و داشت از وانت دور می شد که ناگهان صدای جیغ یک دختر آمد. او کله اش را بالا آورد و دید یک خانواده ی خوشبخت از سوسکها در برابرش ایستاده اند. دو دختر و یک مادر و یک پسرو یک پدر. قاسم که داشت تک تک اعضای خانواده را از نظر می گذراند دید که پسر اخم کرده و برای خواهرش چشم غره می رود و خواهر ابخند گله گشادی را تحویل قاسم می دهد. مادر لبخند ملایمی داشت و دختر دیگر مانند مادر لبخند ملایمی بر لب نهاده بود ولی خیلی باوقار و متین. پدر نیز مانند دخترش لبخند گله گشادی داشت ولی کمی آبرومندتر. در همان لحظه پدر خانواده جلو آمد و گفت به شهر ما خوش آمدید شما همان سوسک قاسم معروف بین سوسکها نیستید؟ قاسم خیلی متعجب به نشانه ی بله سرش را تکان داد و گفت ممنونم، بله من همان سوسک معروف هستم. پدر گفت من هم یکی از ثروتمندترین و مشهورترین سوسکهای رشت هستم. اسم من کامبیز است این هم پسرم کاوه دخترم شیدا دختر دیگرم نیوشا و همسر گرامیم نوشین است می توانم شما را به خانه ی خودم دعوت کنم. ما خوشحال می شویم شما را در کنار خانواده خود ببینیم.... و این گونه قاسم با آنها همراه شد.

خب بقیش بمونه برای بعد....

قصه های سرزمین اشباح

2007-04-15T13:34:00.000-07:00

یک سری معرفی کتاب های جدید به نام قصه های سرزمین اشباح این کتاب رو یک فردی با نام مستعار دارن شان نوشته. این آقای دارن شان یه بچه ای هستش که حدود 17 سالشه من عکسشو دیدم برای دیدن ایشون می تونین به سایت gogle.com مراجعه کرده و اسم Darren shan رو وارد کنین این قصه ها شامل 12 جلد می شن تو این 12 جلد اتفاقات دوست داشتنی زیادی میفته که من همشون رو دوست دارم البته بعضی هاش واقعا غم انگیز بود شخصیت مورد علاقه من در این کتاب ها آقای کرپسلی هستش که توی کتاب شماره ی 9 می کشنش این ماجرای پسری هستش که جونش رو برای نجات دوستش فدا میکنه این 12 جلد شامل:

جلد اول:سیرک عجایب

جلد دوم:دستیار یک شبح

جلد سوم:دخمه ی خونین

جلد چهارم:کوهستان شبح

جلد پنجم:آزمون های مرگ

جلد ششم:شاهزاده ی اشباح

جلد هفتم:شکارچیان غروب

جلد هشتم:همدستان شب

جلد نهم:قاتلان سحر(این همون کتابیه که توش آقای کرپسلی میمیره)

جلد دهم:دریاچه ی ارواح

جلد یازدهم:ارباب سایه ها

و جلد دوازدهم:پسران سرنوشت

بعدا براتون خلاصه کتاب ها رو می نویسم.

عید86

2007-03-19T12:41:00.000-07:00

چهار شنبه سوری امسال فیلم سینمایی واسه ی خودش بود. کرکر خنده! ازسه شنبه 22 تا سه شنبه هفته ی بعد 29 جشنه.

22 که خواخوران امرا بوشوییم چهارشنب رِ خیابان همه امر گفتیدی دنیدیدی همه روزه تا هفته بعد جشن ایسه امَ کلی ذوق بکدیمی فردا شب بوشوییم بیرون بیدییم مردم همه مشغول خو کاران روزانه ایسیدی امَ هتو هاج و واج ایسبیمی چِرِ خبری نییه.پس فردا باموییمی بیرون خرید عید شب بوکونیم بیدِییم که مردم گیدی دنی چهار شنبه شب اَ هفته چهار شنبه سوری ایسه مَرَ دینی دِ نیدینی من کویَ ایسم او کسی که اَ حرفَ بزه کله سر دِ من بِزِم او نیگاه بوکود دِ من بِزِم او نگاه بوکود خلاصه مردم باموییدی امرَ از هم جدا بوکودید.راستی شیمی عید مبارک ببه چهار شنبه شب شمره خوش بگذشته امر که خوب بو امی زاکان هتو هتو صدا کودیدی اَ طرف بوم او طرف بوم اَ طرف تق او طرف تق اَ طرف توق او طرف توق .خلاصه همه مردم صدا کودیدی. زاکان از اَ آتیش ازاو آتیش هتو هتو جیویشتیدی.خلاصه شیمی عید مبارک ببه الهی سالان سال کنار شیمی خانواده شیمی چهار شنبه شب و شیمی عیدَ جشن بیگیرید.

از لحجه ی غیر طبیعی گیلکی بیایم بیرون چهار شنبه سوری امسال مثل سال های پیش برام خوشایند نبود البته این رو هم بگم که از چهارشنبه سوری 2 تا سال های قبل هم بدتر بود آخه من 2 ساله 4 شنبه سوری رو کنار دختر خاله ی عزیزم نیستم

بهترین جنبه مثبت 4 شنبه سوری امسال این بودش که فردی رو که مدت ها بود منتظر بودم از نزدیک ببینمشو یک کلمه باهاش حرف بزنم دیدم دو کلمه باهاش حرف زدم اون دو کلمه شامل بود از سلام و خداحافظ .حالا بماند که اون فرد کیه و چیه.